| Halfling ukłonił się, po czym wykorzystał okazję i zagarnął oba pergaminy. Zrobił to zanim ktokolwiek podjął stosowną reakcję. Zalakowane… To już mu się na dzień dobry nie spodobało. "Trzeba będzie znaleźć sposób na przeczytanie zawartości bez uszkodzenia laki". Tupik znał się na tych rzeczach. Wystarczyła gorąca para – która delikatnie odklejała lakę, no i coś za pomocą czego przyklei się ją później z powrotem. Halling nie zamierzał dostarczać na siebie wyroków, a nikt ani nic nie gwarantowało mu, że Książe jest wobec nich uczciwy.
- Tak panie mam jeszcze jedno pytanie na które jedynie Wasz Łaskawość jest w stanie odpowiedzieć.
- Czy mogę prosić o pismo potwierdzające wolę księcia w kwestii odpuszczenia win naszych? Byle strażnik na drodze nie uwierzy, choćbym zaklinał się na …- halfling omal nie wyrzekł „Panią Jeziora”, ugryzł się w język i powiedział tylko- … na naszych bogów. Nie chciałbym zawieść książęcej mości przez nadgorliwość strażników po Bretonii rozsianych. Pismo wszak niewielkim problemem będzie a pomoc może nieść nieocenioną. Jeśli też w piśmie takim czy drugim znalazła by się oficjalnie wola księcia spisana a dotycząca w swej materii złapania zbója z pewnością ułatwiło by to zdobywanie informacji także od ludzi wyżej niż chłopi czy mieszczaństwo postawionych. Nigdy nie wiadomo czy i jakiś łasy na przywileje czy pieniądze szlachcic zbójowi nie pomaga, bo przecież bez pomocy z zewnątrz le Beau tak długo by księciu oporu nie mógł stawiać i takich rzeczy wyczyniać.
Damy sobie tak czy inaczej radę, jednak pisma takie z pewnością przyspieszą pomyślne załatwienie sprawy.
- Wracając do pytań to racz proszę lady Augustyno odpowiedzieć, czy skradziony diadem był jedynym cennym przedmiotem w Twym pokoju?
Halling wciąż nie rozumiał tego rabunku, chciał zezłościć księcia, popisać się czy co? Rabunek był bardziej ryzykowny niż opłacalny, chyba, że wciąż są przed nimi ukrywane jakieś fakty… |