Darnock

Nareszcze pomyślał, czuł ulgę i radość. Ich przeciwnik był pokonany, co pradwa męczylo go to że to nie on tego dokonał, ale najważniejsze było że miał chwilę oddechu. W okolicy nie działo się nic ciekawego, a przynajmniej coś w czym mógł by pomóc. Usiadł na gałęzi drzewa opierając się o pień i zaczął nucić jakąś radosną melodię. Korzystał z chwili, bo nie wątpił że to tylko druga fala, a potem wyskoczy z las kolejna i będzie miał okazje się wykazać w walce z prawdziwym przeciwnikiem a nie jakimś cieniowym-czymś. Jednocześnie zapisywał zwój by być gotowym na użycie swojej "furii wojownika", nie sądził że w walce zdążył by wykonać wszystkie pieczęcie odpowiednio szybko. A lepiej zawsze być gotowym na najgorsze.