Verax

Podążał wraz ze swoimi towarzyszami za Ridasalem wsłuchując się monolog... Dotarli w końcu do chatki. Po wejściu Verax'a ogarnęło zdumienie, i to nie tylko to złe, także i to dobre. Prawie jak w katakumbach klasztornych, całkiem przytulnie, tylko gdyby nie ta stęchlizna... Ale cóż, bywa.
Nagle zza stalowych drzwi wypadła persona w szlafroku. Verax bym zdeczko zaskoczony, ale i ten staruszek obudził w nim wspomnienia z pobytu w klasztorze Ależ On podobny do naszego zakonnego alchemika. Ileż bym dał by znów zobaczyć tamte okolice... .
Po chwili wszyscy już siedzieli a niebawem na stole znalazła się herbata z czymś co niegdyś można by nazwać herbatnikami. Gdy staruszek zaczął HISTORIĘ wyspy, kapłanowi wymskło się:
Nie, nie chodzi....- ale Ridasal, opanował sytuację ratując uszy wszystkich od usypiającego wykładu Dzięki Ci Lathanderze!- powiedział w myślach po czym już wsłuchiwał się w odpowiednią wersje historii popijając filiżanką herbaty.
-Orgrimie możesz nie mieć racji, mogą to być "jakieś" demony i boją się tylko światła słonecznego, a światło ognia nie robi na nich wrażenia. Lecz z drugiej strony mogą to być słuszne podejrzenia, może ktoś po prostu udaje "demony" by wykurzyć was stąd?
Co do reszty, już nie miał więcej jakikolwiek pytań, bo wszystkie już padły.