Lilawander dostrzegł złodziei, uradował się odkryciem, gdyż zamierzał jak nitka po kłębku dotrzeć do ich kryjówek, źródła, miejsc spotkań i …dzielenia łupów. W tym światku nie mniej ważni byli paserzy, w końcu to oni przechowywali i sprzedawali zrabowane dobra. Elf wiedział, że dekonspiracja, może oznaczać w tym światku wyrok śmierci. Z drugiej strony elf niespecjalnie obawiał się tego, jemu szczególnie łatwo było zgubić ewentualny pościg.
Zamierzał podążyć do kryjówki złodziei, znaleźć miejsce ich noclegu, paserów. Miał w sokole nieocenioną pomoc w śledzeniu pozostając samemu w oddali. Do tego dochodziły jeszcze czary, ale tych na razie nie zamierzał nadużywać.
Nie tracił przy tym orientacji wokół własnej osoby. Liczne zakamarki jego ubrania przechowywały po kilka sztuk złota, w sakwę zaś miał nabitą miedziakami. Mimo to dbałość o własny dobytek była mu solidnie wpojona. Nie zamierzał narażać się na utratę innych cennych rzeczy, o życiu już nie mówiąc.
Elf skupił wokół siebie wiatr Ulgu, jak tylko znalazł się w pierwszej uliczce którą cichaczem uciekali przestępcy. Gdy rozejrzał się i zauważył, że nikt go nie obserwuje dyskretnie rzucił czar.
Chwilę później podążał za złodziejami, wspierając się wiernym Chowańcem, który z powietrza dokładnie opisywał trasę ucieczki. Elf wiedział, że mogą mylić ślady, kluczyć i próbować uciec, jednak sokół dawał niewyobrażalną przewagę.
Mimo to zasunął bardziej kaptur na swoje czoło, aby nie zdradzać się specjalnie ze swoim wyglądem, mimo, że nie powinien zwracać niczyjej uwagi, zawsze mogło go coś zaskoczyć. Napotkał kiedyś na krasnoluda, który miał tak niezłomną wolę, że Lilawander nie potrafił jej przełamać i mimo niechęci, musiał wysłuchiwać jego złorzeczeń płynących w kierunku elfa.
[Rzut w Kostnicy: 29]- spostrzegawczość
[Rzut w Kostnicy: 56]- splatanie magii
[Rzut w Kostnicy: 21]- moc
[Rzut w Kostnicy: 46]-skradanie
[Rzut w Kostnicy: 13] [Rzut w Kostnicy: 8] [Rzut w Kostnicy: 20]