lastinn - Wyświetl Pojedyńczy Post

kitsune · 01-20-2008, 22:22

Rozdział dziesiąty
W którym wchodzi Wilk. I jest zły!

Kilkanaście minut minęło błyskawicznie. Drzwi do osady Świnek wystrzeliły pod kolejnym ciosem Wilka z zawiasów. I jako rzekłem Wilk był zły, baaardzo zły! Rozejrzał się nerwowo, mlasnął i wywinął szkarłatnym ozorem po pysku. A potem zaryczał:

- Nie posłuchałyście mnie dzieci, nie posłuchałyście!!! Tak marzyłem o tym, tak marzyłem, że nie posłuchacie mnie! Czy myślałyście drogie dziateczki, ze do czegokolwiek was potrzebuję? Król mi kazał, o tak, król, kazał zawrzeć z wami pakt….

Wilk wydawał się oszalały żądzą krwi. Oczy wybałuszył i ruszył w stronę biednych dzieci, skoczył wprost na Piotrusia, który uniósł bezradnie wiadro z cementem…

Tymczasem Michaś jechał w stronę chatek Trzech, Małych Świnek niczym zahipnotyzowany. Nie słyszał potwornych ryków, nie usłyszał także, jak Wilk wyrwał stalowe drzwi i wpadł do środka osady. Teraz czuł tylko straszliwy smród docierający do jego nozdrzy zza trzech chatek, które właśnie mijał. Za domkami Świnek była łączka i niewielkie wzniesienie. Od strony owego pagórka powiał wiatr i Michaś aż się zakrztusił, czując przeraźliwy odór. Słodki posmak zgnilizny osiadł mu w gardle, wywołując torsje. Chłopiec jednak jechał naprzód. Z ogromnym wysiłkiem wjechał na szczyt pagórka i zamarł przerażony. Po drugiej stronie był dół, a w dole ciała. Ciała w różnym stopniu rozkładu, ciała dzieci.

Wilk skoczył, lecz w locie dostrzegł trzy pulchne świnki i instynkt dał znać o sobie. Bestia niewiarygodnie wywinęła się w powietrzu i wylądowała obok prosiaczków, które nadal wesoło sobie hasały, jakby nie dostrzegały potwora, który rozdziawił paszczękę, rzecz jasna ociekającą obficie śliną. Alusia właśnie zrozumiała, co czeka za chwilę świnki i naprawdę się przeraziła. Przecież on je zje! Może kiedyś te świnki były patyczkami, lecz teraz były to żywe zwierzątka. Wilka pierwszą wziął na jeden kęs, nawet nie zdążyła chrumknąć, lecz dwie pozostałe dopiero teraz zobaczyły, co się im wróży i zaczęły przestraszone kwiczeć. Wilk oblizał się i wziął na jeden kęs drugą, tym razem spokojniej, bez większego pośpiechu. Bródka Alusi zaczęła drżeć, a łezki napływać do oczu. Wilk zobaczył to, uśmiechnął się paszczęką i zaczął spokojnie przeżuwać świnkę, nie spuszczając z oczu małej dziewczynki. Misia stała jak zamurowana, nieco za chłopcami. Czuła, że nogi wrosły jej w ziemię. Podobnie Jaś, który stracił cały swój rezon.

Piotruś Czarny, choć czuł, że włosy podnoszą mu się z przerażenia na brodzie, podniósł wiadro z cementem. Podobnie Kuba, któremu jakoś w tej chwili żadna z błyskotliwych myśli nie przyszła do głowy. Żadne śmieszne skojarzenie czy porównanie. Oprócz jednego. Że w paszczęce Wilkołaka będzie tak samo przemielony jak fałszywa, choć żyjąca świnka. A wilk właśnie chwycił zębami za grzbiet ostatnią z żywych wieprzowinek, która kwiczała przeraźliwie, machając nóżkami na wszystkie strony. Groteskowo, wręcz śmiesznie. A Wilk zapomniał o całym świecie, czując smak surowego mięsa. Taaak, księga się nie myliła, uwielbiał wieprzowinę.

Chłopcy podbiegli do Wilczyska i z rozmachem wylali na niego cement. Bestia poderwała się i ryknęła wściekła. Gęsta substancja okleiła jej futro, pysk, wlała się do oczu i uszu. Lecz nie stępiła węchu. Potwór machnął łapą i… niemal trafił Kubę, który odruchowo padł na ziemię i zakrył głowę rękoma. Wilk węszył i machała łapskami dalej, chcąc rozerwać na strzępy tych, którzy ośmielili się mu sprzeciwić. Kuba próbował się odturlać, lecz Wilka wciąż czuł jego zapach. Był coraz bliżej. Piotruś odskoczył poza zasięg sękatych łap potwora, który co prawda ruszał się coraz wolniej, lecz nadal był śmiertelnie groźny. Przekonał się o tym chłopiec z bródką chwilę później. Nagle poczuł pazury Wilkołaka na swoim ramieniu. Krzyknął z bólu. Kuba podniósł się na nogi, spocony, przerażony. Wielki, Zły Wilk uniósł Piotrusia Czarnego w powietrze. Wtedy Kuba rzucił mu w desperacji pod nogi grzebyk…

Michaś pragnął stąd uciec. Te dzieci… Te dzieci były w podobnym wieku co oni. Może to inni nieszczęśnicy, którzy tu trafili? Nie wydawało się, by to Wilk pozabijał ich. A więc…
- Oj chłopczyku, trzeba było kwiiiin tu nie przychodzić, kwiiin. – Ostatnia świnka szturchnęła wózek chłopca lufą strzelby.

… który urósł nagle, wyostrzał. Jego zęby wydłużyły się, zmieniły w stalowe ostrza. Ziemia pod stopami Wilkołaka stała się pułapką najeżoną szpikulcami i ostrzami, które metodycznie poruszały się w te i wewte, niczym sekator szalonego ogrodnika. Bestia zaryczała, lecz był to inny ryk niż poprzednie. Pełen bólu. Trysnęła gęsta i ciemna wilcza posoka. Potwór wypuścił Piotrusia. Sam nie mógł się poruszyć. Trzymały go ostrza, trzymał krzepnący cement. Ryczał coraz ciszej i coraz bardziej rozpaczliwie. Kuba i Piotruś tyłem cofali się, wciąż wpatrując się szeroko rozwartymi oczyma w ogromnego Wilka, którego właśnie pokonali. Alusia rozpłakała się na dobre.

01-20-2008, 22:22	#74
kitsune Reputacja: 9 $: 140 455	Rozdział dziesiąty W którym wchodzi Wilk. I jest zły! Kilkanaście minut minęło błyskawicznie. Drzwi do osady Świnek wystrzeliły pod kolejnym ciosem Wilka z zawiasów. I jako rzekłem Wilk był zły, baaardzo zły! Rozejrzał się nerwowo, mlasnął i wywinął szkarłatnym ozorem po pysku. A potem zaryczał: - Nie posłuchałyście mnie dzieci, nie posłuchałyście!!! Tak marzyłem o tym, tak marzyłem, że nie posłuchacie mnie! Czy myślałyście drogie dziateczki, ze do czegokolwiek was potrzebuję? Król mi kazał, o tak, król, kazał zawrzeć z wami pakt…. Wilk wydawał się oszalały żądzą krwi. Oczy wybałuszył i ruszył w stronę biednych dzieci, skoczył wprost na Piotrusia, który uniósł bezradnie wiadro z cementem… Tymczasem Michaś jechał w stronę chatek Trzech, Małych Świnek niczym zahipnotyzowany. Nie słyszał potwornych ryków, nie usłyszał także, jak Wilk wyrwał stalowe drzwi i wpadł do środka osady. Teraz czuł tylko straszliwy smród docierający do jego nozdrzy zza trzech chatek, które właśnie mijał. Za domkami Świnek była łączka i niewielkie wzniesienie. Od strony owego pagórka powiał wiatr i Michaś aż się zakrztusił, czując przeraźliwy odór. Słodki posmak zgnilizny osiadł mu w gardle, wywołując torsje. Chłopiec jednak jechał naprzód. Z ogromnym wysiłkiem wjechał na szczyt pagórka i zamarł przerażony. Po drugiej stronie był dół, a w dole ciała. Ciała w różnym stopniu rozkładu, ciała dzieci. Wilk skoczył, lecz w locie dostrzegł trzy pulchne świnki i instynkt dał znać o sobie. Bestia niewiarygodnie wywinęła się w powietrzu i wylądowała obok prosiaczków, które nadal wesoło sobie hasały, jakby nie dostrzegały potwora, który rozdziawił paszczękę, rzecz jasna ociekającą obficie śliną. Alusia właśnie zrozumiała, co czeka za chwilę świnki i naprawdę się przeraziła. Przecież on je zje! Może kiedyś te świnki były patyczkami, lecz teraz były to żywe zwierzątka. Wilka pierwszą wziął na jeden kęs, nawet nie zdążyła chrumknąć, lecz dwie pozostałe dopiero teraz zobaczyły, co się im wróży i zaczęły przestraszone kwiczeć. Wilk oblizał się i wziął na jeden kęs drugą, tym razem spokojniej, bez większego pośpiechu. Bródka Alusi zaczęła drżeć, a łezki napływać do oczu. Wilk zobaczył to, uśmiechnął się paszczęką i zaczął spokojnie przeżuwać świnkę, nie spuszczając z oczu małej dziewczynki. Misia stała jak zamurowana, nieco za chłopcami. Czuła, że nogi wrosły jej w ziemię. Podobnie Jaś, który stracił cały swój rezon. Piotruś Czarny, choć czuł, że włosy podnoszą mu się z przerażenia na brodzie, podniósł wiadro z cementem. Podobnie Kuba, któremu jakoś w tej chwili żadna z błyskotliwych myśli nie przyszła do głowy. Żadne śmieszne skojarzenie czy porównanie. Oprócz jednego. Że w paszczęce Wilkołaka będzie tak samo przemielony jak fałszywa, choć żyjąca świnka. A wilk właśnie chwycił zębami za grzbiet ostatnią z żywych wieprzowinek, która kwiczała przeraźliwie, machając nóżkami na wszystkie strony. Groteskowo, wręcz śmiesznie. A Wilk zapomniał o całym świecie, czując smak surowego mięsa. Taaak, księga się nie myliła, uwielbiał wieprzowinę. Chłopcy podbiegli do Wilczyska i z rozmachem wylali na niego cement. Bestia poderwała się i ryknęła wściekła. Gęsta substancja okleiła jej futro, pysk, wlała się do oczu i uszu. Lecz nie stępiła węchu. Potwór machnął łapą i… niemal trafił Kubę, który odruchowo padł na ziemię i zakrył głowę rękoma. Wilk węszył i machała łapskami dalej, chcąc rozerwać na strzępy tych, którzy ośmielili się mu sprzeciwić. Kuba próbował się odturlać, lecz Wilka wciąż czuł jego zapach. Był coraz bliżej. Piotruś odskoczył poza zasięg sękatych łap potwora, który co prawda ruszał się coraz wolniej, lecz nadal był śmiertelnie groźny. Przekonał się o tym chłopiec z bródką chwilę później. Nagle poczuł pazury Wilkołaka na swoim ramieniu. Krzyknął z bólu. Kuba podniósł się na nogi, spocony, przerażony. Wielki, Zły Wilk uniósł Piotrusia Czarnego w powietrze. Wtedy Kuba rzucił mu w desperacji pod nogi grzebyk… Michaś pragnął stąd uciec. Te dzieci… Te dzieci były w podobnym wieku co oni. Może to inni nieszczęśnicy, którzy tu trafili? Nie wydawało się, by to Wilk pozabijał ich. A więc… - Oj chłopczyku, trzeba było kwiiiin tu nie przychodzić, kwiiin. – Ostatnia świnka szturchnęła wózek chłopca lufą strzelby. … który urósł nagle, wyostrzał. Jego zęby wydłużyły się, zmieniły w stalowe ostrza. Ziemia pod stopami Wilkołaka stała się pułapką najeżoną szpikulcami i ostrzami, które metodycznie poruszały się w te i wewte, niczym sekator szalonego ogrodnika. Bestia zaryczała, lecz był to inny ryk niż poprzednie. Pełen bólu. Trysnęła gęsta i ciemna wilcza posoka. Potwór wypuścił Piotrusia. Sam nie mógł się poruszyć. Trzymały go ostrza, trzymał krzepnący cement. Ryczał coraz ciszej i coraz bardziej rozpaczliwie. Kuba i Piotruś tyłem cofali się, wciąż wpatrując się szeroko rozwartymi oczyma w ogromnego Wilka, którego właśnie pokonali. Alusia rozpłakała się na dobre. __________________ Lisia Nora Pluton szturmowy "Wierny" (zakończony), W drodze do Babilonu