| Elf podziękował szczerze za błogosławieństwo, po czym odpowiedział na pytanie kapłana, nieco zdziwiony i zakłopotany ujawnieniem jego magicznych zdolności.
- Sprowadziło mnie tu pragnienie żeglowania, nieodzownie towarzyszące mojej rasie. Już wiele lat błąkam się po Imperium i sąsiednich księstwach, już właściwie zobaczyłem wszystko to co chciałem zobaczyć, zgłębiłem nauki których poznania pragnąłem, a teraz pragnę jedynie wypoczynku na porządnym statku. Oczywiście nie zrozumcie mnie źle – mówił do wszystkich zasiadających wraz z nim przy stole – wypoczynek da mi jakakolwiek obecność na morzu, niezależnie czy będę wiosłował, walczył czy nawigował statkiem.
To, że zawędrowałem akuratnie do tego miejsca to czysty przypadek, właściwie to nie przypadek, po prostu była to pierwsza miejscowość leżąca na mej drodze prowadzącej do morza.
W istocie jedynie głupcy wśród kapitanów dopuszczają się takiego braku poszanowania kapłana Mathlanna, oczywiście obaj wiemy, że różne nazwy i tak tyczą się tego samego boga. Nie dość, że skazują siebie na gniew władcy mórz to jeszcze wciągają w to załogę i statek na którym płyną.
W istocie straszne to czasy, gdy brak wiary i poszanowania starych, odwiecznych kultów rodzi takie oto wydarzenia. Ludzie chyba zapomnieli od kogo otrzymali dar podróżowania po wodach i kto im tak naprawdę da bezpieczeństwo w morskiej podróży. My elfy morskie, żyjemy w poszanowaniu tradycji, dlatego na statku dowodzonym przez naszego kapitana do takiej niegodziwości by nie doszło.
Elf zupełnie nie przejmował się kolorem skóry kapłana, sam był zbyt częstym obiektem kpin ze strony nietolerancyjnych osób, iż dobrze wiedział czym taka nietolerancja pachnie. Wygląd skóry o niczym jeszcze nie świadczył – przynajmniej w przypadku ludzi, wręcz przeciwnie Lilawander dawno już słyszał o mądrości i wykształceniu ludów zamieszkujących tak zwaną Arabię. Nigdy tam nie był, lecz miał oto okazję poznać ją z opowieści z pierwszej ręki. |