| Reinfrid de Remacourt
Reinfrid skinieniem głowy powitał rycerza Edwarda:
- Witajże panie. Z kraju, który Wilhelm Bastard podbił przybywasz? – Wsłuchał się w słowa rycerza, a raczej sposób w jakie je wypowiadał. Nie słyszał charakterystycznego zaśpiewu normańskiego z Francji. Mowa Edwarda dziwnie gardłowa była, zatem rycerz musiał być jednym z tych, którzy prędzej przeciw Wilhelmowi stanęli niźli po jego stronie w wielkim boju na wzgórzach nieopodal miasta, którego hrabia nazwy nie pamiętał. – Pokuta…
Jeszcze fanatyka mu tu trza, takiego jak klecha, tylko gorszego, bo w zbroi i z mieczem. Reinfrid odwrócił głowę od Edwarda i powiódł wzrokiem po odległych wzniesieniach Anatolii:
- Pokuta powiadasz? Po relikwię jedziemy, to i kompania każdego rycerza miłą będzie. Pamiętaj jednakże rycerzu, że tu jeden wódz jest, a zwie się on Reinfrid de Remacourt. Jeśli chcesz ze mną jechać, rozkazów musisz słuchać.
Nowoprzybyły tylko wbił wzrok w stalowe oczy Reinfrida. Nie rzekł ani słowa. Hrabia widać uznał to za zgodę wydał rozkaz do wymarszu. Na koniec raz jeszcze spojrzał na wojska krzyżowców przygotowujących się do kolejnego szturmu. Modlił się, by nie zdążyli dobyć Nikei do powrotu z wyprawy po relikwię. Inaczej, kto wie, skarby tureckiej metropolii przejdą mu koło nosa.
Turkopoli wraz z Falkem i Ragnarem posłał przodem. Niech przepatrują teren. Sobie zostawił jeno kilku zwiadowców, by służyli mu jako oczy i uszy w krytycznej sytuacji. Rycerstwo podzielił na dwa niewielkie hufce, nad jednym władze oddając Hektorowi, sobie zostawiając jednak bardziej doświadczonych zabijaków z Edwardem na czele. Wszystkich giermków poza Torwaldem, który miał przykazane nie odstępować hrabiego, trzymał razem, jako trzeci huf, którym dowodzić miał wierny Hama.
Słońce wychyliło się całe zza horyzontu, rozlewając złoty blask po półpustynnym krajobrazie Anatolii. Kilkudziesięcioosobowa wyprawa hrabiego Graviny opuściła obóz wojsk krzyżowców. |