Dalakar

Na miano wierszy to nie zasługuje, ale może komuś się spodoba.

Myśli Zmęczonego Człowieka

Monotonia życia
Błędne koło jestestwa
Sen,
Praca,
Szkoła,
I znowu sen.
Każdy dzień tak samo
Zniewoleni,
Więźniowie monotonii,
My,
Ludzie,
Zmęczeni powtarzalnością,
Spragnieni odmiany

Normalność
Źródło naszego znużenia
Ta sama
Dzień w dzień
Wymagana
Do życia... normalnego

Emocje
Gdzież się podziały?
Gdzie się ulotniły?
Coraz ich mniej
Coraz są słabsze
A na ich miejsce
Przybyło znużenie,
Zmęczenie

Sen,
Lecz jaki?
Nudny,
Rutynowy,
Jawa,
Powrót do monotonii...
Z monotonii
Marzenia,
Wzniesienia ponad życie
Dalekie,
Odległe,
Pokrzepiające,
Ale i dobijające,
Kontrastujące z naszym światem.

Nadchodzi
Kolejny dzień
Co wysysa siły
Kolejna noc
Co ich nie przywraca
Na wycieńczony mózg
Jedynie obłęd uwagę zwraca