| Chris szedł szybkim krokiem korytarzami wieżowca. Tak szybkim, że był to niemal trucht. Brwi miał teraz zmarszczone, okulary błyszczące - szedł wściekły i zarazem dumnie wyprostowany. Wreszcie dotarł na odpowiednie piętro.
"Niezła dziura" - rzucił w myślach. Wydawało mu się, że spotka na swej drodze coś bardziej imponującego. Jedynym atutem mógł być dla firmy fakt odpowiedniego położenia.
Przed drzwiami do sekretariatu przystanął. Odetchnął głęboko uspokajając się. Jeśli coś mogło pogłębić poprzedni zły humor Ambersa to właśnie przyrąbanie w cudzy samochód. W wyobraźni niechcący znów przywołał niedawną sytuację:
"I jeszcze będę musiał za to płacić!" - dodał w myślach, pisząc kartkę ze swoimi namiarami. Po jej doręczeniu trzasnął drzwiami i ruszył dalej, rzucając soczyste przekleństwa w stronę okrutnego świata.
Odetchnął jeszcze kilka razy i zapukał do drzwi. Chwile potem, znajdował się już w sekretariacie, który conajmniej zawiódł jego oczekiwania. Zwykła, mała firemka - taki obraz rzucił mu się w oczy. Lecz w jakiejś części jego głowy, za ciemnymi okularami zakołatała się myśl:
"Nie oczekuj od życia samych niesamowitości. To że jesteś w porąbanym, paranormalnym wydziale nie znaczy, że od tej pory napotykać się będziesz tylko na czerwone dywany i złote tarasy... Takie rzeczy zdażały się częściej raczej w wydziale narkotykowym."
Uśmiechnął się lekko do sekretarki i przedstawił, wyjmując i pokazując odznakę policyjną:
- Dzień dobry, nazywam się detektyw Christopher Ambers, z XII wydziału NYPD.
- Pan, w jakiej sprawie?
- Kontaktowałem się dzisiaj z panią - chciałbym pilnie porozmawiać z szefem - dotyczy to sprawy którą zajmuje się policja - wrócił do dawnego tonu - spokojnego, niskiego i wyrazistego. Dbał o to, by to co mówił wywarło jak największy wpływ na sekretarkę i pozwoliło mu przeprowadzić wreszcie rozmowę. Nie chciał więcej marnować czasu, więc starał się użyć jak najwięcej swojego talentu negocjacyjnego.
Ostatnio edytowane przez Umbriel : 04-03-2008 o 20:07.
|