lastinn - Wyświetl Pojedyńczy Post - [Wiedźmin/storytelling] Życiodajne soki (18+)

Asmorinne · 04-05-2008, 20:06

Sen był przyjemnie kojący, nie czuła się ani trochę zmęczona, lecz nie trwał zbyt długo, gdyż zbudził ją tętent kopyt. Zapewne pościg, odgadła bezbłędnie. Poprawiła swoją lekko zbroję, przyozdobioną kolorowymi rzemieniami, krótką spódniczkę, która nieco osunęła jej się w trakcie snu, zieloną pelerynkę, którą podłożyła sobie pod głowę, a na koniec włożyła swój ulubiony kapelusz z zielonym piórkiem. Bezszelestnie i niezauważenie podkradła się w stronę hałasu. Przerażona dziewczyna, uciekała od dwóch napastników.
>>>Czy była winna, czy coś przeskrobała, a może jest ofiarą głodu erotycznego tych jegomościów <<< tego nie wiedziała, lecz poczuła potrzebę pomocy tej biedniej dziewczynie.
Wyszła powoli z ukrycia i czekała, aż pościg zbliży się nieco w jej stronę.

Została natychmiast zauważona, mężczyźni najwidoczniej, stracili zainteresowanie ruchomym celem i zajęli się czymś prostym. Zwolnili nieco i skierowali się w stronę Francescy, uciekinierka zachowując odpowiedni dystans, zatrzymała się, chcąc obejrzeć dalszy ciąg wydarzeń.

- Jak Pani to zrobiła? – spytała z widocznym zafascynowaniem w oczach dziewczynka o blond włosach, Francesca uśmiechnęła się złowieszczo
- To, magia, moja droga, a teraz chodźmy stąd bo się zaraz obudzą...Jak daleko do najbliższej karczmy?
- Jest Pani czarodziejką? A karczma niedaleko, ale nie niech pani weźmie konia, będzie szybciej - kobiecie nie spodobał się ten pomysł
- Czarodziejką?... Tak w pewnym sensie... – powiedziała dosiadając zdenerwowanego ogiera, aż dziw brał, że udało jej się go opanować. Po drodze okazało się, że dziewczynka posiada wiele nowych informacji o Aldersbergu, okazała się złodziejką, którą ścigają za wiele wykroczeń. Francesca nie wskazywała większych zainteresować dotyczących blondyny, która wyznała, że zwie się Lin.
Jeszcze przed południem dotarły do karczmy „ Pod narowistą kulbaką”, nazwa niezwykle zachęcała przybyszów, gdyż była wypełniona prawie po brzegi. Lecz jak się później okazało to nie nazwa tak przyciągała, lecz pyszne dania jakie przyrządzała gospodyni.

Gdy Francesca wraz z Lin przekroczyły próg karczmy, zaraz znalazło się dla nich wolne miejsce. Pachniało tu wędzonym mięsem i pieczonym chlebem. Zamówiły danie specjalne i wino, które otrzymały po kilkunastu minutowym oczekiwaniu. Lin dłużej spokojnie usiedzieć nie mogła, wstała zaraz i ruszyła na poszukiwanie nowych znajomości, kobieta nie zatrzymywała jej dłużej. Ukradkiem widziała jak dziewczynka, nie zgrabnie „pożycza” sakiewki od pierwszych lepszych napotkanych na swojej drodze. Kobieta wypiła kieliszek wina do dna.
>>> Tylko czekać, aż ją złapią <<< pomyślała, tak jakby na zawołanie, Lin została chwycona za zbyt długą małą rączkę i okrzyknięta złodziejką. Podejrzenia padły również na Francesce, na którą właśnie skierowany został wzrok, praktycznie wszystkich aktualnych bywalców karczmy. >>> niech to szlag <<< zaklęła w duchu kobieta, odgarnęła swoje rude włosy na bok i wstała.
-„Jakie to dziwne, gdy złodziej okrada złodzieja!” – krzyknęła, tłum spojrzał na nią z zaciekawieniem
- tak... wczoraj jechałyśmy spokojnie traktatem, a ten bydlak ze swoimi zbirami napadł na nas i zabrał wszystkie pieniądze! Przyjechałyśmy tu odzyskać tylko to co nasze! Jeśli to zbrodnia, to ukarzcie nas! Jeśli zbrodnią jest odebranie swojego to niech spotka nas kara i spotka kara wszystkich, którzy odbierają co swoje... – Francesca spojrzała na wpatrzony w nią tłum, jej wytłumaczenie wyraźnie podziałało, na trzymającego Lin mężczyznę zaczęły kierować się wrogie spojrzenia, zaraz rozpoczęła się bójka. Na szczęście nikt nie zwrócił uwagi na to, ze wcześniej zapłaciły karczmarzowi za napitek. Kobieta spokojnie siedziała w dalszym ciągu przy stoliku kończąc wino, skruszona dziewczyna podeszła do niej i podziękowała
- Drugi raz nie licz na moją pomoc...- powiedziała Francesca, była zła, lecz nie pokazała tego po sobie, nie mogła liczyć na łup dzisiejszego wieczoru, ludzie zapewne stali się ostrożniejsi, a ona dzisiaj była za bardzo rozpoznawalna.

Wampirzyca wyszła na zewnątrz, hałas za bardzo ją irytował. Niebo było bezchmurne, księżyc pod postacią rogaliku zdobił nieboskłon, wraz z próbującymi mu dorównać tysiącami światełek. Wiał lekki wiaterek, przynosząc ze sobą orzeźwiające ukojenie nocy. Francesca spoglądała w mroki, jakże wiele skrywały tajemnic...

04-05-2008, 20:06	#10
Asmorinne Reputacja: 2 $: 21 620	Sen był przyjemnie kojący, nie czuła się ani trochę zmęczona, lecz nie trwał zbyt długo, gdyż zbudził ją tętent kopyt. Zapewne pościg, odgadła bezbłędnie. Poprawiła swoją lekko zbroję, przyozdobioną kolorowymi rzemieniami, krótką spódniczkę, która nieco osunęła jej się w trakcie snu, zieloną pelerynkę, którą podłożyła sobie pod głowę, a na koniec włożyła swój ulubiony kapelusz z zielonym piórkiem. Bezszelestnie i niezauważenie podkradła się w stronę hałasu. Przerażona dziewczyna, uciekała od dwóch napastników. >>>Czy była winna, czy coś przeskrobała, a może jest ofiarą głodu erotycznego tych jegomościów <<< tego nie wiedziała, lecz poczuła potrzebę pomocy tej biedniej dziewczynie. Wyszła powoli z ukrycia i czekała, aż pościg zbliży się nieco w jej stronę. Została natychmiast zauważona, mężczyźni najwidoczniej, stracili zainteresowanie ruchomym celem i zajęli się czymś prostym. Zwolnili nieco i skierowali się w stronę Francescy, uciekinierka zachowując odpowiedni dystans, zatrzymała się, chcąc obejrzeć dalszy ciąg wydarzeń. - Jak Pani to zrobiła? – spytała z widocznym zafascynowaniem w oczach dziewczynka o blond włosach, Francesca uśmiechnęła się złowieszczo - To, magia, moja droga, a teraz chodźmy stąd bo się zaraz obudzą...Jak daleko do najbliższej karczmy? - Jest Pani czarodziejką? A karczma niedaleko, ale nie niech pani weźmie konia, będzie szybciej - kobiecie nie spodobał się ten pomysł - Czarodziejką?... Tak w pewnym sensie... – powiedziała dosiadając zdenerwowanego ogiera, aż dziw brał, że udało jej się go opanować. Po drodze okazało się, że dziewczynka posiada wiele nowych informacji o Aldersbergu, okazała się złodziejką, którą ścigają za wiele wykroczeń. Francesca nie wskazywała większych zainteresować dotyczących blondyny, która wyznała, że zwie się Lin. Jeszcze przed południem dotarły do karczmy „ Pod narowistą kulbaką”, nazwa niezwykle zachęcała przybyszów, gdyż była wypełniona prawie po brzegi. Lecz jak się później okazało to nie nazwa tak przyciągała, lecz pyszne dania jakie przyrządzała gospodyni. Gdy Francesca wraz z Lin przekroczyły próg karczmy, zaraz znalazło się dla nich wolne miejsce. Pachniało tu wędzonym mięsem i pieczonym chlebem. Zamówiły danie specjalne i wino, które otrzymały po kilkunastu minutowym oczekiwaniu. Lin dłużej spokojnie usiedzieć nie mogła, wstała zaraz i ruszyła na poszukiwanie nowych znajomości, kobieta nie zatrzymywała jej dłużej. Ukradkiem widziała jak dziewczynka, nie zgrabnie „pożycza” sakiewki od pierwszych lepszych napotkanych na swojej drodze. Kobieta wypiła kieliszek wina do dna. >>> Tylko czekać, aż ją złapią <<< pomyślała, tak jakby na zawołanie, Lin została chwycona za zbyt długą małą rączkę i okrzyknięta złodziejką. Podejrzenia padły również na Francesce, na którą właśnie skierowany został wzrok, praktycznie wszystkich aktualnych bywalców karczmy. >>> niech to szlag <<< zaklęła w duchu kobieta, odgarnęła swoje rude włosy na bok i wstała. -„Jakie to dziwne, gdy złodziej okrada złodzieja!” – krzyknęła, tłum spojrzał na nią z zaciekawieniem - tak... wczoraj jechałyśmy spokojnie traktatem, a ten bydlak ze swoimi zbirami napadł na nas i zabrał wszystkie pieniądze! Przyjechałyśmy tu odzyskać tylko to co nasze! Jeśli to zbrodnia, to ukarzcie nas! Jeśli zbrodnią jest odebranie swojego to niech spotka nas kara i spotka kara wszystkich, którzy odbierają co swoje... – Francesca spojrzała na wpatrzony w nią tłum, jej wytłumaczenie wyraźnie podziałało, na trzymającego Lin mężczyznę zaczęły kierować się wrogie spojrzenia, zaraz rozpoczęła się bójka. Na szczęście nikt nie zwrócił uwagi na to, ze wcześniej zapłaciły karczmarzowi za napitek. Kobieta spokojnie siedziała w dalszym ciągu przy stoliku kończąc wino, skruszona dziewczyna podeszła do niej i podziękowała - Drugi raz nie licz na moją pomoc...- powiedziała Francesca, była zła, lecz nie pokazała tego po sobie, nie mogła liczyć na łup dzisiejszego wieczoru, ludzie zapewne stali się ostrożniejsi, a ona dzisiaj była za bardzo rozpoznawalna. Wampirzyca wyszła na zewnątrz, hałas za bardzo ją irytował. Niebo było bezchmurne, księżyc pod postacią rogaliku zdobił nieboskłon, wraz z próbującymi mu dorównać tysiącami światełek. Wiał lekki wiaterek, przynosząc ze sobą orzeźwiające ukojenie nocy. Francesca spoglądała w mroki, jakże wiele skrywały tajemnic... __________________ Cisza barwą mego życia Szarość pieśnią brzemienną, którą śpiewam w drodze na ścieżkę wojenną istnienia... Ostatnio edytowane przez Asmorinne : 04-05-2008 o 21:07.