lastinn - Wyświetl Pojedyńczy Post

Lhianann · 04-23-2008, 08:50

Po wyjściu owych niespodziewanych, i jakże…niezwykłych gości Evelyn opadła na fotel przy stoliku.
Powoli kończyła się jej wytrzymałość, zarówno psychiczna jak i fizyczna.
Nie rozumiała co się dzieje dookoła niej.
Ci ludzie, te sny, wrażenia, które przez jakiś czas udawało jej się nawet ignorować, teraz dopadały do niej jak sfora wygłodniałych wilków.
Wstała szybkim ruchem i bez słowa ruszyła w stronę salonu.
To co zamierzała zrobić, nie przystawało eleganckiej damie, ale w jej stanie nie wiele ją to obchodziło.

Wnętrze mniejszego saloniku zawsze wydawało jej się tęchnąc jakaś tajemnicą.
Orientalne meble, zapach kadzidełek, bibeloty z laki i chińskiej porcelany.
A do tego tak ulubione przez Henryego szklane ozdoby, i jego cenny skarb- szklane szachy.
Otrzymał je, według jego słów od przyjaciela z Nowego Świata.
Mówił, że chciałby jeszcze raz odwiedzić Nowy Orlean, twierdził, że spodobałoby jej się tam…
Stojące równym rzędem karafki z rżniętego kryształu połyskiwały złocista, bursztynową, czy też rubinową zawartością. Nieco, jak mogłoby się wydawać postronnemu obserwatorowi ruchem wyjęła kieliszek do koniaku i wlała sporą porcję rubinowo-złocistego płynu.
Ujęła kieliszek w dłonie, lekkim ruchem nadgarstka wprawiła szlachetny płyn w ruch, po czym, zanim zdążył na powrót przybrać stateczną formę w naczyniu, wychyliła całą porcję alkoholu.
Płytko wciągnięty oddech i łzy w kącikach oczu oddawały same moc trunku.
Osunęła się miękko na kolana, przyciskając czoło do chłodnego, marmurowego blatu barku.
Chciała zmusić swe myśli do ułożenia się w sensowny ciąg, tak by chodź na chwile wyrwać się z matni powolnego szaleństwa, w jakie, jak jej się zdawało bezwolnie się osuwa.

„Rozum zawsze zwycięża, pamiętaj dziecko.”
Słowa jej ojca…
Hrabia George Cranfield Berkeley mimo swego roztargnienia i miłości do dość specyficznej dziedziny nauki był dobrym ojcem. Ani ona, ani Elizabeth Sofia, jej starsza o 15 lat siostra nie mogły narzekać.
Fakt, iż jej wychowanie, według tradycyjnych standardów mające wiele do życzenia było dosyć…oryginalne, miedzy innymi chyba sprawiło, iż mimo braku matki jej dzieciństwo było bardzo szczęśliwe. Zamiast matki miała przecież najukochańszą ciotkę, lady lady Elizabeth Craven…

Wszystkie jej myśli i wspomnienia sprowadziły się do jednego- odwiedzi dziś ojca, spotkanie z Elizabeth, która wraz z swym mężem mieszkała w drugim skrzydle ogromnego rodzinnego domu powinno tez jej pomóc.

Podniosła się z klęczek, i wyszła z salonu pozostawiając kieliszek z resztką alkoholu lekko opalizującą na dnie stojący samotnie na blacie marmurowego barku.

04-23-2008, 08:50	#26
Lhianann Reputacja: 4 $: 84 435	Po wyjściu owych niespodziewanych, i jakże…niezwykłych gości Evelyn opadła na fotel przy stoliku. Powoli kończyła się jej wytrzymałość, zarówno psychiczna jak i fizyczna. Nie rozumiała co się dzieje dookoła niej. Ci ludzie, te sny, wrażenia, które przez jakiś czas udawało jej się nawet ignorować, teraz dopadały do niej jak sfora wygłodniałych wilków. Wstała szybkim ruchem i bez słowa ruszyła w stronę salonu. To co zamierzała zrobić, nie przystawało eleganckiej damie, ale w jej stanie nie wiele ją to obchodziło. Wnętrze mniejszego saloniku zawsze wydawało jej się tęchnąc jakaś tajemnicą. Orientalne meble, zapach kadzidełek, bibeloty z laki i chińskiej porcelany. A do tego tak ulubione przez Henryego szklane ozdoby, i jego cenny skarb- szklane szachy. Otrzymał je, według jego słów od przyjaciela z Nowego Świata. Mówił, że chciałby jeszcze raz odwiedzić Nowy Orlean, twierdził, że spodobałoby jej się tam… Stojące równym rzędem karafki z rżniętego kryształu połyskiwały złocista, bursztynową, czy też rubinową zawartością. Nieco, jak mogłoby się wydawać postronnemu obserwatorowi ruchem wyjęła kieliszek do koniaku i wlała sporą porcję rubinowo-złocistego płynu. Ujęła kieliszek w dłonie, lekkim ruchem nadgarstka wprawiła szlachetny płyn w ruch, po czym, zanim zdążył na powrót przybrać stateczną formę w naczyniu, wychyliła całą porcję alkoholu. Płytko wciągnięty oddech i łzy w kącikach oczu oddawały same moc trunku. Osunęła się miękko na kolana, przyciskając czoło do chłodnego, marmurowego blatu barku. Chciała zmusić swe myśli do ułożenia się w sensowny ciąg, tak by chodź na chwile wyrwać się z matni powolnego szaleństwa, w jakie, jak jej się zdawało bezwolnie się osuwa. „Rozum zawsze zwycięża, pamiętaj dziecko.” Słowa jej ojca… Hrabia George Cranfield Berkeley mimo swego roztargnienia i miłości do dość specyficznej dziedziny nauki był dobrym ojcem. Ani ona, ani Elizabeth Sofia, jej starsza o 15 lat siostra nie mogły narzekać. Fakt, iż jej wychowanie, według tradycyjnych standardów mające wiele do życzenia było dosyć…oryginalne, miedzy innymi chyba sprawiło, iż mimo braku matki jej dzieciństwo było bardzo szczęśliwe. Zamiast matki miała przecież najukochańszą ciotkę, lady lady Elizabeth Craven… Wszystkie jej myśli i wspomnienia sprowadziły się do jednego- odwiedzi dziś ojca, spotkanie z Elizabeth, która wraz z swym mężem mieszkała w drugim skrzydle ogromnego rodzinnego domu powinno tez jej pomóc. Podniosła się z klęczek, i wyszła z salonu pozostawiając kieliszek z resztką alkoholu lekko opalizującą na dnie stojący samotnie na blacie marmurowego barku. __________________ Candles raise my desire Why I'm so far away No more meaning to my life No more reason to stay... Ostatnio edytowane przez Lhianann : 04-23-2008 o 08:52.