Gadzik

"Now I've heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don't really care for music, do you?
It goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall, the major lift
The baffled king composing Hallelujah..."

Nie powiem, żeby twórczość Leonarda Cohena zdominowała moje życie. W gruncie rzeczy w rankingu moich ukochanych artystów znalazłby się gdzieś około piątego/szóstego miejsca, za Kaczmarskim, Okudżawą czy Wysockim. Mimo to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że jego teksty niezmordowanie podążają za mną na drodze życia - spokojne, poważne, nie rzucające się w oczy, z lekka flegmatyczne, pozbawione tak charakterystycznej w naszych czasach nachalnej krzykliwości. Gdzieś tam w swoim przesłaniu pozwalają nabrać pewności, że niektóre oblicza ludzkie nie poddają się prawom przemijania... Każdy chce kochać, każdy umie odtrącać drugiego człowieka, każdy przeżywa okresy uniesienia, każdy doświadcza melancholii i zatrzymuje się na chwilkę zadumy. Mam nieodparte wrażenie, że gdyby Cohen urodził się dwa i pół tysiąca lat wcześniej, praktycznie wcale nie musiałby zmieniać sensu swych tekstów - jeśli już kocham za coś piosenki Leonarda, to właśnie za uniwersalność ich myśli... I piękny głos, dzięki którym nabierają one jeszcze bardziej poetyckiego charakteru.

"Pamiętam, jak w latach 70. moja muzyka była krytykowana jako przygnębiająca i mówiono, że moje płyty powinny być sprzedawane z żyletkami, bo to dobra muzyka do podcinania sobie żył."

Apeluję: EMO, jeśli już chcecie puścić w ruch ostrze gillette'a, róbcie to przynajmniej przy muzyce Cohena. Będzie nie tyle dojrzalej, co liryczniej. I estetyczniej.

 

__________________
"Do cyrku! Do cyrku! Do kina!
Telewizor włączyć - bajka się zaczyna!
Mama w sklepie,tata w barze, syn z pepeszy tnie aż gra!
Na pionierskiej chuście marzeń gwiazdę ma!"