| Tiba weszła do wskazanego przez Jędrzeja pomieszczenia na zapleczu wolnym krokiem. Tak wolnym, jak tylko się dało. Bo jakże miała tu wypocząć wśród grubych ścian? Nawet jedna roślinka nie urozmaicała wnętrza pokoju.
„Plastik i żelastwo. Tylko plastik i żelastwo. Tak jak ludzie. Jedni potrafią się nagiąć do wszystkiego i przyjąć każdy kształt, który jednak będzie się cechował kruchością i brakiem wytrzymałości. Drudzy... drudzy są jak bestie. Już nie tylko drapieżnicy. Drapieżnik wszak nasyci się i odpuści. Takie zaś żelazne bestie zawsze będą się przepychać, byle do przodu, byleby w ten sposób odebrać coś innym... Plastik i żelastwo.”
Ponure myśli rozproszył znad jej głowy Jędrzej, który jak zwykle z uśmiechem na ustach, podał Lupusce koc. Przyjęła go, mimo początkowego oburzenia. Skoro ma wszak być człowiekiem, niech będzie nim do końca. Otulona w tę „dodatkową sierść”, podeszła do stołu, na którym znajdowało się kilka przedmiotów. Uniosła do ust butelkę z woda, uprzednio sprawdziwszy czy jest niegazowana.
Szybki rzut oka na Marka i kolejny wysiłek woli.
„Nie możesz chłeptać, nie możesz chłeptać...”
Wreszcie ugasiwszy pragnienie, Tiba odstawiła naczynie i przycupnęła przy ścianie. Nie potrafiła się zmusić, by położyć się na posłaniu. Ostatnim razem, gdy próbowała spać w ten sposób, obudziła się ze straszliwym bólem karku. Ponieważ jutro potrzebowała być wypoczęta, zrezygnowała więc z tej formy i swoim zwyczajem, zawinięta w koc, położyła się na ziemi, wsparłszy jedynie plecami o ścianę.
Postanowiła, że choć trochę musi się przespać, aby zaraz z rana odnaleźć księdza, o którego tak dopraszał się nawiedzony dwór... Chyba, że N’sakla będzie miał dla niej inne zadanie. Póki co, postanowiła jednak się tym nie frasować.
Obserwując otoczenie spod wpółprzymkniętych powiek, powoli odpływała do krainy snów...
__________________
Ja wymyślę Ci słowa, których sens pojmiesz tylko Ty
Z nich ułożę baśń o królewnie co
Zmarła z żalu, bo
Nie poznała Cię |