Hawkeye

Stało się. Nie było więcej odwrotu, nie było dłużej możliwości unikania walki. Siedziałem w okopie razem z moimi kumplami: Miller, Fourier, Kaynes, Hilwe i Pyton. Porucznik, który dowodził plutonem ucieszył się na nasz widok. Razem z nami udało im się uzbierać pełny stan plutonu - 36 ludzi. Szczęściarze, stracili tylko 6 ludzi. Chociaż, zadanie jakie im ... jakie nam przypadło z tej okazji, do najłatwiejszych nie należało. Pamiętam, że przestałem wtedy myśleć o śmierci, miałem tego dość. Powiedziałem sobie koniec, będzie co ma być. Jeżeli Bóg wezwie mnie do siebie dzisiaj, to pójdę z radością, a jeżeli nie, to przecież nic mi się nie może stać.

Właśnie odnalazłem ponownie religie. Moi rodzice byli katolikami, ale ja odszedłem od wiary. Przestałem chodzić do kościoła, miałem wątpliwości. A tutaj na tych francuskich polach, niedaleko tych francuskich bagien. W nowo powstającym dniu ... nawróciłem się. Wszystko stało się jasne, kiedy tylko poddałem się woli Boga, strach i rozpacz gdzieś znikły, skądś ... naszły mnie nowe siły. Przyszła do mnie odwaga ... "I chociażbym kroczył ciemną aleją śmierci, zła się nie ulęknę, ale bowiem ty, jesteś przy mnie".

Popatrzyłem w lewo na 12 hełmów. Ludzie, z którymi przeszedłem szkolenie i ci z 3 plutonu, którzy zostali wyznaczeni do pomocy nam. Fourier opierał się na LKMie - Browning M1918A - nasz strzelec, a ładowniczy i amunicyjny z 82 ... chłopaki z Vermontu i Alaski ... Albert i Mike, młodzi, pełni zapału, pewni siebie. Zaraz za nimi swoją broń ściskał kapral - strzelec wyborowy - Kevin Dewett, cały czas przeżuwał jakąś cholerną gumę, kolejny pieprzony nowojorczyk, dogadaliby się pewnie z Turnerem, gdyby tylko ten żył. Była 6:45, kiedy z oddali usłyszeliśmy działa okrętów. Rozpoczęła się inwazja, już niedługo mieliśmy zostać zmienieni ... taką miałem nadzieję

[Z dziennika Plutonowego Eda Del Campo, Kompania C, 506 PIR]

Pierwsza fala natarcia nadeszła ze strony północnej, północno-wschodniej i północno-zachodniej, o godzinie 6:55 rano. Atak został poprzedzony ostrzałem moździerzowym. Do pierwszego ataku użyto 3 plutonów 1 kompanii 1058 Pułku Grenadierów. Środek, który oprócz dowództwa plutonu był zabezpieczony przez drużynę moździerzy został zaatakowany najsłabiej, jednakże Niemcom udało się zdobyć małą kapliczkę, skąd prowadzili skuteczny ogień, zabijając jednego i raniąc 3, żołnierzy, z czego dwóch zostało później skutecznie ewakuowanych, a jeden zmarł z ran czekając na transport. Niemieckie straty wyniosły w tym miejscu potwierdzonych: 4 zabitych i dwóch wziętych do niewoli.

Również na lewej flance Niemiecki atak nie przybrał takiej intensywności. Po nieudanej próbie przedostania się przez otwarte pola, żołnierze wroga zajęli ruiny zabudowań rolniczych. Nasze straty wyniosły tutaj: 3 zabitych i 2 rannych. Rannych udało się ewakuować, jednym z nich był dowódca drużyny, od tego momentu Plutonowy Steven Xerez przejął jego obowiązki. Straty niemieckie wyniosły: 7 zabitych i jednego wziętego do niewoli.

Najbardziej intensywny atak nadszedł od strony prawej flanki, bronionej przez drużynę dowodzoną przez sierżanta Timothy'ego Pytona, a składająca się po połowie z żołnierzy 101 i 82 Dywizji Powietrznodesantowej. Zajęli oni okopy oraz ruiny jednej z farm. Atak przeprowadzony przez pełny pluton i wspomagany przez elementy pozostałych dwóch, został przeprowadzony z dwóch stron: środkiem, z małego lasku oraz z prawej przecinając wyschnięty wtedy kanał i wykorzystując do osłony ruiny budynków mieszkalnych i administracyjnych znajdujących się po prawej stronie pozycji drużyny [...]

[Z raportu Porucznika Hammonda Heada, dowodzącego 3 plutonem, kompanii D]


St. Mere - Eglise, zdjęcie z lotu ptaka, rok 1944

 

__________________
We giving all gained all.
Neither lament us nor praise.
Only in all things recall,
It is fear, not death that slays. -> Rudyard Kipling