Jons

Kupiec, czy raczej mag, z typowym dla siebie ociąganiem odłożył zwój. Następnie spojrzał na krasnoluda, który bezradnie wzruszył ramonami po czym z powrotem wrócił do wycierania naczyń. Gerthan odchrząknął i gestem ręki wskazał wolne miejsce przy stole.
- Pomogłem ci tylko dlatego, że jestem zbyt dobry, by przyglądać się jak ta bestia rozszarpuje cię na kawałki. Na tym nasza znajomość powinna się skończyć - starzec przemawiał stanowczym głosem, - ale krasnolud oczywiście musiał powiedzieć więcej niż potrzeba. Teraz i tak wiesz już za dużo, więc ta rozmowa nie zrobi żadnej różnicy.
- O cokolwiek mnie teraz zapytasz, pamiętaj, że dla większości świata jestem starym kupcem i odpowiem na twoje pytanie, o ile obiecasz, że tak zostanie.

Staroelfickie runy na pergaminie odłożonym przez Gerthana nie były już żadnymi runami, ale fragmentem współczesnej książki. Zdołałeś przeczytać jedynie wstęp napisany wytłuszczonym, ozdobnym pismem.