| - Uhhhmmm
Ragnar mówi, że demony tam były to tak musiało być. Skoro siarki już nie czuć znaczy się demonów nie ma. Rozumowanie tak proste, że każdy głupi by się rozeznał. Pewno prorok wypędził je swoim okropnym wrzaskiem. Wyglądało nawet, jakby wziął je na siebie. Dobry jest. Torwaldo kiedy ostatni raz odprawiał egzorcyzmy musiał użyć wody święconej, modlitw no i powaga świętego miejsca mu dopomogła, a i tak zajęło mu to dłużej niż Ragnarowi. Nauka z tego taka, że sam jeszcze nie ma tak wielkiej mocy, by poradzić sobie ze wszystkimi ciemnymi mocami. Ha! A co by było gdyby mistrz go nie ubiegł? Pewnie wiedział, co tam się kryje i nie chciał, by coś złego spotkało giermka hrabiego. Trzeba to wiedzieć, że nie wszystko jest takie nieracjonalne na jakie wygląda. Mimo wszystko szkoda, że nie było tam skarbów, ani księżniczek.
No, ale Torwaldo, nie mógł zapomnieć o swoim zadaniu, jakim była ochrona hrabiego. Reinfrid wysłał go tutaj, w konkretnym celu, by wybadał wszelakie niebezpieczeństwa i rozprawił się z nimi. Co sie stanie kiedy, ten nadjedzie, by się schronić, przed nieprzyjazną pogodą pustyni i spotka go coś złego. Nie może to być! Torwaldo nie jest jeszcze gotowy by objąć jego miejsce. Zgramolił sie wreszcie z Ragnara, który przypomniał o sobie jęcząc coś o klejnotach.
- Nie ma co się martwić, jeśli skarbów tam nie było, to może będą tutaj. - Odwrócił wzrok w kierunku ciemnego otworu prowadzącego w dół. I wzdrygnął się mimowolnie. Gdyby, nie to że posiada nieprzeciętne zdolności, a także musi wykonać misję hrabiowską, a nawet boską, raczej nie skusił by się do chociażby dłuższego spojrzenia w tę stronę. Jednak, gdyby tego nie zrobił, czy byłby bohaterem? Torwaldo chciał być bohaterem - To co idziemy, nie? |