Mira

„...Piękna kobieta o białych włosach i złotych oczach...”

Początkowo tylko tyle sensu z wypowiedzi Veneficy trafiło do świadomości Serafin, która z wdziękiem kota poczęła się prężyć i rozczesywać włosy. Niestety, chyba wybrała zły moment, bo jakoś nikt nie zwrócił uwagi na jej piękno oraz nie pociągnął opiewania jej urody. A szkoda, może byłaby to bardziej kreatywna rozmowa niż zarzucanie się wątpliwościami, czy wyszukanie nowych przeszkód...

„To nie, tamto nie... Ojej, ojej chyba zacznę nosić spódnicę żebyście mieli się za czym schować, jak przyjdzie zły pan strażnik i będzie chciał zrobić wam kuku. Ale nie bójcie się dzieciaczki, mamusia was obroni... ona lubi „kuku” z silnymi strażnikami...

Serafin!”

Kobieta wybuchła perlistym śmiechem, czym bezsprzecznie zwróciła na siebie uwagę zebranych. Jak jednak miała wytłumaczyć ten nagły atak wesołości? Przecież nie powie im, że lubi drażnić tego w środku niej i właśnie jej się udało go zbulwersować.

- Drodzy państwo... – zaczęła, próbując poskładać myśli – Skoro już rzucamy w siebie gradem pytań, to ja również mam pytanie. Dlaczego u licha nie zatrudniliście się przy wyszywaniu kiecek? Robota pewna, pozbawiona zagrożeń. Bo wybaczcie, ale dla mnie ryzyko jest wpisane w naszą fuchę i takie ględzenie „to niebezpieczne, siamto niebezpieczne” jest pozbawione sensu. Decydujemy się na jeden plan i robimy wszystko, żeby się powiódł – ot filozofia! Żeby wam ułatwić, sama zgłaszam swoje cztery litery do udawania Maier. Jedynie zastanawiam się nad poszerzeniem tego planu. Bo skoro szukają w mieście podpalaczy, to może właśnie tak usprawiedliwimy wizytę Aine Maier na wyspie? Maier zgłosi się z podpalaczem, za którego będzie chciała nagrodę.

Serafin jakby od niechcenia odrzuciła spadający na oczy pukiel włosów.

„Nie dość, że piękna, to jeszcze genialna...”

 

__________________
Ja wymyślę Ci słowa, których sens pojmiesz tylko Ty
Z nich ułożę baśń o królewnie co
Zmarła z żalu, bo
Nie poznała Cię