| Andreas patrzył w okno oglądając torowisko oraz zarośnięte krzakami budynki stacyjne. Przed sobą miał Julię i jej niezachwianą oraz niewypowiedzianą obecność wypełniającą miejsce naprzeciwko. Faktycznie ciężko było od niej oderwać oczy i może to kwestia jej nastawienia do życia. Takiego nastawienia, które dla Andreasa bardzo się podobało, choć spojrzenia bardzo wybiórczego. Bo czyż błędem jest nie dostrzegać śmierci tam, gdzie jest życie?
Z najwyższym trudem Eutanatos znów spojrzał za szybę. Twarz Thomasa patrzyła się na niego, choć nie było to odbicie w szkle. Znikła zaraz choć dostrzegł to powłóczyste spojrzenie posłane w kierunku Verbeny. I wtedy weszli chórzyści.
Rzucane zawoalowane przytyki, spojrzenia oraz postawa wskazywały, że kolejna kłótnia była w drodze. A zapowiadała się godzinka w pociągu na poznanie się i próbę zmierzenia się z tym, co nas czeka na miejscu a nie zmierzenia się ze sobą. Skoro wszyscy już na początku mają sobie tak mało do zaoferowania, to co będzie dalej?
Pociąg ruszył. Szarpnęło wagonami. Skrzypnęły osie i cały skład ruszył przed siebie. Rozpoczynała się podróż. Andreas umościł się wygodniej przy oknie. Pewnie jeszcze za wcześnie na cokolwiek, tym bardziej że Julia zdawała się układać do snu. I wtedy stało się. Jedno słowo, jeden gest i jedna iskra. Zwykle właśnie tyle wystarcza, by naoliwić koło historii, które łamie czas i ludzi.
Nie było czasu do zastanowienia ani też miejsca na coś więcej niż to, co mógł zrobić w tej chwili. Rzucił się przed siebie mając nadzieję, że jednak zdoła przyjąć na siebie furię, która wybuchła i szukała ujścia. Przy takim ataku raczej miał marne szanse by jemu zapobiec, ale przynajmniej będzie mógł w stanie odciągnąć i rozdzielić napastników. Przynajmniej tyle mógł zrobić.
Przynajmniej tyle.
__________________
...and the Dead shall walk the Earth once more
_. : ! : .__. : ! : .__. : ! : .__. : ! : .__. : ! : .__. : ! : ._ |