| Koniec to było bardzo dobre miejsce. Niestety, ostatnio robiło się tam coraz ciaśniej. Coraz więcej wędrowców doceniało jego ewidentne zalety. Wyniosły elf, posępny sokolnik, tylko patrzeć, jak przegalopuje tam jakiś Rohirrim albo wreszcie rozgoszczą się hobbici. Co prawda z drugiej strony początek wciąż nie pozostawał pusty, choć przecież jego atrakcyjność magła budzić zrozumiałe wątpliwości. Dlatego Szrama ulokował się gdzieś w środku, który - jeśli tendencje miałyby się utrzymać - już wkrótce powinien opustoszeć zupełnie, choć natura hobbitów rzeczywiście mogła trochę spowolnić ów proces. Zresztą ich kompania nie była tak przykra, jak można by się spodziewać, bo warunki podróży wyraźnie zmniejszyły przynajmniej ogólną sumę dobrego humoru. Czy im odpowiadało towarzystwo Szramy - to już była ich sprawa.
Trup w wykrocie, choćby i koński, nie był czymś, co podróżnik chciałby spotkać na swej drodze, chyba, że zewłok ów niósłby ze sobą pewną wartość, która mogłaby zrekompensować negatywne wrażenia, a podróżnik byłby człowiekiem praktycznym. Ten konkretny trup niósł ją być może w sakwach.
Gdy zwiadowcy udali się na zwiad, Szrama zsiadł ze swojej cholery i skwapliwie zabrał się za werfikowanie swoich przypuszczeń. Cicho, właściwie bezgłośnie - tak, jeśli wytężyć słuch - nucąc pod nosem... |