| Z zarośli wyłoniła się twarz Szramy - w nieprzyjemnie dosadny sposób przypominająca nagle, dlaczego nosi takie miano - a zaraz potem cała jego reszta, poruszająca się zwinniej i ciszej, niżby się można było spodziewać. Widać takie dyskretne spacery wcale nie były dla niego pierwszyzną.
Przebiegł oczyma po kryjówce towarzyszy, im samym nie szczędząc czujnego ale też - z przyzwyczajenia chyba - lekko szyderczego spojrzenia. Poczym rzucił im pod nogi czerwonopióry szyp i splunął wymownie w oddzielające ich od traktu krzaki. O trzymanym w drugiej ręce - aż kłykcie zbielały a żyły spęczniały - niechlujnym tobołku, z którego niezręcznie wystawała rzeźbiona fletnia i fragment tubusu, zdawał się w tej chwili nie pamiętać zupełnie... |