| Emma
Tuż po tym jak Random zakończył przemowę, która miała być tylko nudnym ale koniecznym wstępem do tego co było najważniejszym wydarzeniem dnia dzisiejszego, Emma odprowadziła Alberta wzrokiem do początku Wzorca i uśmiechnęła się ostatni raz uspokajająco. Kiedy Albert odwrócił się zamieniając kilka słów ze swoim ojcem, przypomniała sobie swoje przejście wzorca i lekka nutka nostalgii przebiegła jej po twarzy. Gdy wreszcie Albert wszedł na wzorzec, wszyscy odruchowo wstrzymali oddech, Emma również. To co zdarzyło się następnie... zamieszanie, zdumienie, szepty, krzyki i Gerar, było jakby poza jej umysłem. Bezwiednie upadła na kolana, łzy pojawiły się w chwilę potem. Zdziwienie i przerażenie zastąpiło radość, którą miała dzielić ze wszystkimi tu obecnymi, z Albertem... |