| - Daniłłowicz.- warknął, gdy lord Castlereagh usiłował wymówić prawidłowo jego, dla Anglików skomplikowane, nazwisko. Niewiele było rzeczy, które potrafiły go bardziej zdenerwować. Odruchowo chciał skierować rękę ku rękojeści swej szabli, lecz w czas przypomniał sobie, że nie jest ani w karczmie, ani na kolejnym sejmiku, będącym jedynie okazją do pochlania, porzezania i ryćkania świeżo owdowionych kobitek.
- Samuel Daniłłowicz, z tych najznamienitszych polskich Daniłłowiczów. Weteran z Haiti, żolnierz i...- przerwał, spoglądając rozbawionym wzrokiem na Fitzpricka, czekając na nadchodzące zaskoczenie- Publicysta. Do niedawna osobisty asystent pana Baringa, w tej chwili pański zastępca.- skończył i, co stawało się powoli jego charakterystycznym znakiem, odwrócił się i wbrew wszelkiej kulturze podszedł do okna.
Mógłby już być na morzu, mógłby nawet docierać do Francji i zająć się ich tajemniczym celem. Cała ta historia nie miała dla niego zbyt wielkiej wagi- owszem, zemsta na Napoleonie byłaby dla niego niebywałą przyjemnością, ale czekał już na powrót do Anglii. A raczej na to,co po nim może zyskać...
Żołnierze... Paru muszkieterów, może strażników, przeszło pod oknem. A może spróbować siłą? Jest jeszcze młody, znajdzie z pewnością potężnych sprzymierzeńców, a osłabieni zaborcy mogą oddać Polskę i postawić się prącej Francji... Zapisze to z pewnością. Kolejna idea, niedługo będzie ich ze sto, a sprawa ciągle stoi...
- Cel. Znasz moje imię, ja twoję też, teraz przyszła kolej na nasz cel.- odezwał się, spoglądając kątem oka na Fitzpricka. Rozgadany dupcyngiel i wiecznie milczący żołnierz- zaiste, ciekawy duet. To właśnie z nim przyjdzie mu współpracować przez najbliższe dni. Miał nadzieje, że pierwsze wrażenie ci do osoby Caspara było mylne...
__________________
Kutak - to brzmi dumnie. |