| Sara odprowadziła Alexis do jej pokoiku. Miała nadzieję, że Van Gogh zaraz do nich dołączyi że "ta ruda wariatka" niczego mu nie zrobiła.
Kobieta odetchnęła ciężko, ciemne chmury przysłoniły jej optymistyczne wejrzenie na świat. Dopiero lekkie szarpnięcie za rękaw przwróciło jej świadomość. Sara uśmiechnęła się jak mogła najmilej do Alexis.
Kiedy weszły do pokoju dziewczynki, usiadły obie na łóżku zaścielonym różowym kocykiem. Kobieta bez słowa przytuliła małą, która była nadzwyczaj spokojna. Może nie rozumiała sytuacji?
"Uff Panie Boże spraw żeby tak było!" - pomyślała Sara, prezentując na głos do kamery swe wewnętrzne rozterki - jak przystało na prawdziwą bohaterkę opery mydlanej.
- Jak się czujesz kochanie? - zagadnęła do Alexis. - Może masz ochotę na gorące kakao? |