lastinn - Wyświetl Pojedyńczy Post

Tamriel · 03-24-2007, 18:34

Gospodarz zamyślił się nieco, ale opuszczenie stołu przez kapłankę i drowa nie spowodowała zdenerwowania, lecz rozmarzoną polemikę.
- Pamiętasz kochanie jak my byliśmy zakochani? - zwrócił się do małżonki, która z promienistym uśmiechem na twarzy, wprowadzającym tym samym przyjazną atmosferę, przytaknęła.
- To były czasy...., ale nie o tym mieliśmy rozmawiać. Jozue pamiętasz Pawła jako mało chłopca.- spojrzał na swojego przyjaciela, następnie oparł łokcie na stole, podniósł ręce na wysokość twarzy, po czym złączył dłonie i oparł głowę na kończynach. - W tej chwili godnie reprezentuj mnie w rodzinnym interesie, ale jeszcze nie znasz mojej córki... Arwino! Pozwól mój kwiecie! Zawołał donośnie, po kilku chwilach do jadalni weszła cud piękność, która uważana była za gosposię. Na twarzach gości pojawiły się rumieńce. Dziewczyna o długich blond włosach spiętych w warkocz. Pociągłą delikatną twarzyczkę zdobił nieśmiały, a zarazem skromny uśmiech. Biała podomka zakrywała jej kobiece atrybuty, których nie była pozbawiona, wręcz przeciwnie, powiedziałbym, że nawet miała ich niewielki nadmiar. Urodę odziedziczyła po matce, a posturę po ojcu. Tak więc była przy kości. Mimo to jej uroda nie traciła swojego uroku.

Dziewczyna dygnęła jak na damę przystało. Ojciec jej wskazał miejsce przy stolę. Zasiadła w gronie, które pozostało, by wspólnie biesiadować.

Na dworze był spokój, gdzieś w oddali było słychać pohukiwanie sowy, które pozwoliło dotrzeć sobie do uszu domowników posesji de Vois i ich towarzyszy.
Mściciel towarzysz kapłance w jej nocnym spacerze. Z miasta dochodziły was wesołe śpiewy z pobliskiej karczmy, gdzie najwidoczniej zabawa trwała w najlepsze. Głosy kobiet i mężczyzny rozbrzmiewały ponad nocną mgłą, która pomału opadała, by okryć ziemię swoją pierzyną.

03-24-2007, 18:34	#107
Tamriel Reputacja: 2 $: 32 265	Gospodarz zamyślił się nieco, ale opuszczenie stołu przez kapłankę i drowa nie spowodowała zdenerwowania, lecz rozmarzoną polemikę. - Pamiętasz kochanie jak my byliśmy zakochani? - zwrócił się do małżonki, która z promienistym uśmiechem na twarzy, wprowadzającym tym samym przyjazną atmosferę, przytaknęła. - To były czasy...., ale nie o tym mieliśmy rozmawiać. Jozue pamiętasz Pawła jako mało chłopca.- spojrzał na swojego przyjaciela, następnie oparł łokcie na stole, podniósł ręce na wysokość twarzy, po czym złączył dłonie i oparł głowę na kończynach. - W tej chwili godnie reprezentuj mnie w rodzinnym interesie, ale jeszcze nie znasz mojej córki... Arwino! Pozwól mój kwiecie! Zawołał donośnie, po kilku chwilach do jadalni weszła cud piękność, która uważana była za gosposię. Na twarzach gości pojawiły się rumieńce. Dziewczyna o długich blond włosach spiętych w warkocz. Pociągłą delikatną twarzyczkę zdobił nieśmiały, a zarazem skromny uśmiech. Biała podomka zakrywała jej kobiece atrybuty, których nie była pozbawiona, wręcz przeciwnie, powiedziałbym, że nawet miała ich niewielki nadmiar. Urodę odziedziczyła po matce, a posturę po ojcu. Tak więc była przy kości. Mimo to jej uroda nie traciła swojego uroku. Dziewczyna dygnęła jak na damę przystało. Ojciec jej wskazał miejsce przy stolę. Zasiadła w gronie, które pozostało, by wspólnie biesiadować. Na dworze był spokój, gdzieś w oddali było słychać pohukiwanie sowy, które pozwoliło dotrzeć sobie do uszu domowników posesji de Vois i ich towarzyszy. Mściciel towarzysz kapłance w jej nocnym spacerze. Z miasta dochodziły was wesołe śpiewy z pobliskiej karczmy, gdzie najwidoczniej zabawa trwała w najlepsze. Głosy kobiet i mężczyzny rozbrzmiewały ponad nocną mgłą, która pomału opadała, by okryć ziemię swoją pierzyną. __________________ Yami yori mo nao kuraki mono, Yoru yori mo nao hukaki mono Konton no umi yo, tayutoishi mono, konjiki narishi yami no oo Ware koko ni nanji ni negau, ware koko ni nanji ni chikau Waga maeni tachifusagarishi subete no orokanaru mono ni Ware to nanji ga chikara mote hitoshiku horobi o ataen koto o! Giga Sureibu!