welf

Grimul siedział w karczmie popijając słodkie piwo. Dokładnie analizował wszystko to, co usłyszał.
„mimo, że jestem goblinem to nie znaczy, że jestem idiotą.” Uśmiechnął się sam do siebie zadowolony z tak błyskotliwej myśli. „Za żadne skarby nie dam się zaciągnąć na kolejną wyprawę. Nigdy więcej żadnych przygód, walk z potworami czarodziejami czy barbarzyńcami” Pokiwał przytakująco głową by utwierdzić samego siebie w przekonaniu, że ma rację.

- Grimul nigdzie nie iść- odpowiedział zdecydowanym głosem.

Na stół wysypało się kilka złotych monet
- nie tylko te monety, ale i wiele więcej skarbów będziesz mógł zdobyć- usłyszał głos
Oczy goblina zrobiły się dwa razy większe i mimo panującego półmroku można było zobaczyć jak odbija się w nich złoty blask monet.
-no przecież mnie znacie, ja zawsze chętnie z wami wszędzie pójdę tylko mnie zabierzcie ze sobą- spojrzał błagalnym wzrokiem..

Panujące krótką chwilę milczenia przerwały hałasy dochodzące z ulicy. Mimochodem goblin spojrzał przez okno i zobaczył to, czego się obawiał. Rozwścieczony czarodziej szedł środkiem ulicy ciskając gromy na lewo i prawo. Przed nim szła kobieta, piękna pani jak ją nazywał Grimul. Teraz jednak w osmolonej sukni i z lekko zwęgloną połową twarzy nie wyglądała już tak pięknie.
Grimul skulił się w sobie a z gardła wydostał się trochę piskliwy głos.
– ja chce iść z wami- przełknął ślinę – byle szybko i daleko- jego twarz wyrażała błaganie zmieszane z przerażeniem.- Grimul iść z wami, choćby na koniec świata.

Witam. Jeżeli przyjmiecie mojego sympatycznego goblina-łotrzyka do drużyny, to Grimul dołoży wszelkich starań by sesja należała do udanych. Postać istnieje już w mojej głowie teraz musze tylko przelać to na papier.
Teraz święta, więc jeżeli nie jest to bardzo pilne to do wtorku gotowa karta trafi na PW.

Pozdrawiam.