| Door uścisnęła rękę Nathaniela i zamknęła oczy. Dwa szlachetne kamienie - szafir i turkus - przygasły za zasłoną rzęs. Miała tak wielu ludzi wokół siebie, a każdy z nich chciał od niej czegoś innego. Zbyt wiele słów, zbyt wiele myśli...
Powoli, powolutku, przysunęła się jak najbliżej przyjaciela. Otworzyła oczy, w których lśnił smutek.
- Uratowałeś mi życie narażając swoje. Teraz chcesz zrobić to samo dla Marthy. Zupełnie nic nie oczekując w zamian. Jesteś najbardziej szlachetnym człowiekiem, jakiego spotkałam. Jakże mogłabym kazać Ci zostać? Choć moje serce bardzo tego chce, choć moja dusza jest złączona z Twoją... Wierzę, że do mnie wrócisz. To moja podróż, w którą niechcący pociągnęłam zbyt wiele osób. Nie chciałam tego... Jesteś wolny Nathanielu. I już zawsze będę wypatrywać Cię wśród tłumu z tłukącym się w piersi sercem...
Niewysoka, drobna, rudowłosa dziewczyna musnęła swymi bladymi wargami usta Nathaniela. Przez chwilę poczuł oszałamiający zapach i ciepło wypełniające całe ciało. Lady Door pożegnała go i odprowadziła wzrokiem, kiedy znikał w tłumie. Potem odwróciła się do reszty.
- Zaprowadź mnie do Angelusa, tylko o to Ciebie proszę, potem jeśli zechcesz będziesz mogła pójść za mną - zwróciła się do Dolores, a w jej głosie zadźwięczała nuta uporu - Jestem Door, córka pana Portyka. Potrafię otwierać. To najlepszy moment, żeby wybrać czy zechcecie iść ze mną, czy też wasze ścieżki rozłączą się z moimi. Nie chcę, aby przeze mnie ktokolwiek jeszcze cierpiał. Nathaniel i Konrad wiedzą już jak niebezpieczna bywa znajomość ze mną. Jeśli więc taka jest Wasza wola i zechcecie mi towarzyszyć, wyruszajmy. Jeśli jednak nie, to pożegnajmy się teraz.
__________________
– Chciałem powiedzieć (...) że na tym świecie jest chyba coś, dla czego warto żyć.
Śmierć zastanowił się przez chwilę.
KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE.
T. Pratchett Czarodzicielstwo |