| - Nie...- powiedziała, czy wręcz wypluła z siebie, Aria. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę ze swoich słów, dopiero po chwili zrozumiała, co powiedziała.- Nie, lady Door, córko pana Portyka, nie pójdę z tobą. Mój los...- przerwała, a na jej twarzy pojawił się delikatny rumieniec- Mój los jest inny, moje przeznaczenie wędruje inną drogą... Nie do końca jeszcze wiem jaką, ale... Wybacz.
Spodziewała się gniewu, chłodu, okropnej obojętności w oczach kobiety- tak, jak zazwyczaj reagowała matka. Door jedynie zaś skinęła głową- bez specjalnych emocji, ale też i bez jakiegokolwiek zawodu, wyrzutu... Przez chwilę Aria podziwiała tą kobietę. Później zaś znowu poczuła ten głód... Richard skinął łebkiem i znowu wskoczył do jej torebki. Czas ruszać, ruszać przed siebie...
I zaginęła gdzieś między korytarzami tego magicznego Searsa, centrum handlowego pełnego dziwactw i niezwykłości. Co dalej działo się z Arią, nie wie chyba nikt. Czy zdała sobie sprawę ze swojej roli, czy zrozumiała, iż od początku była kluczem? Nie wiadomo.
Staruszek Wedday twierdził, że jakiś nad wyraz sprytny szczur zaprowadził go kiedyś do poszarpanych na kawałki zwłok dziewczyny, pięknej dziewczyny o spojrzeniu pełnym głębi i, w tej ostatniej chwili, smutku. Ale kto tam wierzy staremu Wedday...
__________________
Kutak - to brzmi dumnie. |