Hevy

Akihito zobaczył w oddali wielki konwój...
W końcu nadchodzą, jednak dzisiejszy dzień nie będzie zmarnowany.
Wstał i szybko ruszył w stronę głównego placu. Po drodze brał ze sobą duszki leżących w mieście kamieni, patyków i innych przedmiotów (tak że uzbierała się spora gromadka latających chmurek z oczkami). Gdy Akihito dotarł zajął najlepsze miejsce (a duszki na około niego) i czekał na grupę. Długo czekać nie musiał, ekipa rozstawiła sie błyskawicznie a obok niego stanęła "dziwnie" wyglądająca dziewczyna.
Przyszłaś z innymi prawda, bo wcześniej cię tu nie widziałem.

 

__________________
pomiędzy niebem a piekłem jest królestwo pana... czyli moje...

Mihami

-Z innymi? Jakimi innymi? - zapytała lekko wybita z toru własnego świata. Spojrzała na "rozmówcę" bursztynowymi oczami z miną "o co chodzi?".

 

Hevy

Akihito opuścił głowę spojrzał na dziewczynę, potem wskazał brodą na scenę.
Z nimi...
A wydawała się być mądra...

 

__________________
pomiędzy niebem a piekłem jest królestwo pana... czyli moje...

Mihami

-Ah, z tancerzami! - niemalże wykrzyknęła. Wyszczerzyła zęby w głupim uśmiechu i zalała się rumieńcem. -Tak, szłam z nimi do Nobis... Piękne miasto, co? A tak w ogóle.... Jestem Hanae - powiedziała po czym zrobiła bardzo szybki ruch dłońmi i się ukłoniła. Patrzyła na rozmówcę z dużym uśmiechem. Spojrzała za mężczyznę i mina jej się pochmurzyła - To są duchy?

 

Hevy

Akihito nagle otworzył szerzej oczy i lekceważąc pytanie Hanae prawie wykrzyczał.
To ty je widzisz, jak to możliwe.
Po tych słowach małe chmurki poznikały pękając jak bańki mydlane a Akihito zaczął wracać do siebie.

 

__________________
pomiędzy niebem a piekłem jest królestwo pana... czyli moje...

Mihami

-To źle, że je widzę? Były fajne - z początku zdziwiona poźniej już uśmiechnięta Hanae patrzyła na towarzysza. -Nie przedstawiłeś się... - zauważyła i lekko pochmurniała. -będziesz na przedstawieniu? Poznałam jedną z tancerek. Jest... - uśmiechnęła się - Podobnego pochodzenia co ja... - ziewnęła szeroko - Spać mi się chce... Gdzie się zatrzymałeś? - zapytała przecierając oczka.

 

Hevy

Spokojnie powoli, bo niczego nie zapamiętam... Jestem Akihito i czekałem cały dzień na to przedstawienie więc raczej zostaje... A co z noclegiem, możesz zatrzymać się w karczmie jest tam jeszcze jeden wolny pokój
Po odpowiedzi na wszystkie pytania Akihito lekko uniósł rękę i znów w koło zaczęły pojawiać się małe duszki.

 

__________________
pomiędzy niebem a piekłem jest królestwo pana... czyli moje...

Mihami

Hanae jak małe dziecko zaczęła zachwycać się duszkami. Wpatrzona w małe cudeńka powiedziała
-Akihito, nie myśl sobie, że ja dzieciak jestem... Ale te duszki są fajne! Hm... Chodź, zamiemy miejsca jak najbliżej sceny - powiedziała i złapała mężczyznę za rękę po czym zaciągnęła w stronę miejsc siedzących, przepychając się przez tłum. Przypomniawszy sobie, że nie ma swojej ptawdziwej twarzy zatrzymała się na chwilkę, zakryła dłońmi twarz i po chwili w całej swojej okazałości znów ciągnęła Akihito do pierwszego rzędu.

 

Arkas

Sirith obudził się ze ..... snu. Zdziwiony, że ziemia się rusza krzyknął - Łaaaaa- i stracił równowagę.
- Czy to trzęsienie ziemi? Czy jestem już w niebie?
Po tych słowach spojrzał do góry. -Czy to prawdziwy Ent? Uosobienie czystej natury?- Pomyślał. A to co za ptaszysko?
-Czy któreś z was potrafi mówić?- Zapytał dwa stworzenia, po czym złapał za swój miecz.

 

Panda

Sard wzbił się w powietrze i wyciągnął kusze.
-Kra, odłóż tą wykałaczkę - kusza w moich rękach jest niebezpieczna- wykrakał piskliwie co mało przypominało nakaz lecz nim było.
Czekał na reakcje człowieka, który niedawno wywinął pirueta.