Krakov

Na krótką, straszną chwilę wszystko zamarło. Petr wstrzymał oddech, metalowe buty po drugiej stronie kłody zatrzymały się, wszystko ucichło. Trwało to może kilka sekund, a może całą wieczność. Gdy leży się na twardych gałęziach, w najmniej wygodnej z możliwych pozycji, nie mogąc się poruszyć aby nie zwrócić na siebie uwagi stojącej obok postaci odzianej w metalowy pancerz, ciężko o wyczucie czasu. Większość uwagi skupia się na tym, ze owa postać ma przy sobie broń zdolną powalać całe drzewa i zarówno potrafi jak i nie waha się jej używać. Siłą rzeczy wyobraźnia zaczyna podsyłać człowiekowi różne obrazy. Myśl o energetycznym pocisku, który wypala w ludzkim ciele dziesięciocalowy otwór nie jest ani najprzyjemniejszym ani też najbardziej drastycznym z nich.

Ilość potu zgromadzonego na czole mężczyzny bardzo szybko staje się zbyt duża by mogła się tam dłużej utrzymać. Wąska strużka słonej cieczy zaczyna spływać w dół wpadając do oka. Jedynym co Petr może zrobić w tej sytuacji jest zaciśnięcie zębów i przymknięcie lewej powieki. Całą ta sytuacja zaczyna go przerastać. Dłoń trzymająca pistolet coraz bardziej drży, oko piecze, zaś w plecy wwierca się kilkanaście połamanych patyków. Długo tak nie wytrzyma i dobrze o tym wie...

- Vrvelde! - rozlega się w końcu zdecydowany głos należący niewątpliwie do postaci po drugiej stronie - Vrvelde askhr!

Petr nie potrzebował przesadnie dużej wiedzy o obcych cywilizacjach by rozpoznać rozkazujący ton. Jego podejrzenia potwierdził wkrótce ściszony głos translatora, który po krótkim piknięciu podał mu tłumaczenie wypowiedzianych słów.

- Wychodzić!... Wychodzić już!

 

__________________
Nie zapytał jej o to, jednak (...) za każdym razem, gdy w jej ciemnobrązowych oczach zbierała się wilgoć, niepokoiło go to więcej niż trochę.

Wojownicy Nocy - Prolog, Lacrimae Dei

Lenin

Petr wiedział, że od jego szybkiej decyzji zależy nie tylko to czy dostarczy opali do wioski ale to czy przeżyje spotkanie z uzbrojonym nieznajomym. Bezpośrednia konfrontacja stawiała go na straconej pozycji. Strzelba energetyczna mogłaby go pozbawić życia nawet gdyby nie strzelano bezpośrednio do niego tylko na przykład w zwalone drzewo, za którym jest ukryty.

Mężczyzna zauważył, że odkąd znajduje się na tej niegościnnej planecie stresujące sytuacje, zwiększone ciśnienie i zdenerwowanie towarzyszy mu niemal cały czas. Cóż może zrobić by umknąć niebezpieczeństwu? Musiał zdecydować się szybko gdyż ton głosu nieznajomego nie brzmiał jakby miał zamiar czekać na niego w nieskończoność i, że prędzej czy później się o niego upomni. Prawdopodobnie gdy tylko wyjdzie z ukrycia zostanie wykonana na nim egzekucja.

Petr przeczuwał, że poddanie się będzie równoznaczne ze śmiercią. Musiał jak najszybciej wymyślić coś co zamieni go z obrońcy na atakującego. Pierwsze co mu przyszło do głowy to odwrócić uwagę agresora rzucając w jego stronę opali i strzelić mu w głowę. Szybko jednak zrezygnował z tego pomysłu, gdyż jeśli postać ma jakiś ochronny hełm jego strzał może na nić się nie zdać i nim ponowi atak może już nie żyć. Uznał, że dobrze będzie najpierw rozbroić go, tak więc strzeli mu w ręce by wytrącić z nich strzelbę, a co będzie dalej pomyśli już w trakcie.

Zdecydował się wcielić swój plan w życie nim nieznajomy zniecierpliwi się i postanowi się go pozbyć nim cokolwiek zrobi.

 

__________________
Nessum maggior dobre che ricordarsi
del tempo felice nella miseria

Krakov

Petr wiedział, że ta sytuacja nie będzie trwać w nieskończoność. Prędzej czy później (ze wskazaniem na tę pierwszą możliwość), obcy straci cierpliwość i postanowi przejść od słów do czynów. Mężczyzna zaczął nawet myśleć, że im szybciej to wszystko się rozstrzygnie tym lepiej dla niego. Miał już zupełnie powyżej uszu swojego niewygodnego "posłania" i całego tego napięcia. Zdawał sobie również sprawę, że dłoń trzymająca pistolet w tak niewygodnej pozycji wkrótce się zmęczy i zacznie drżeć. I jeszcze ta denerwująca strużka potu gromadząca się powoli nad łukiem brwiowym, która lada moment może potoczyć się niżej wprost do jego oczu.

W końcu dało się słyszeć jakiś ruch po drugiej stronie. Ku zdziwieniu Petra kroki zdawały się powoli oddalać. "Czyżby zrezygnował?", zastanawiał się. Wydawało się zupełnie nieprawdopodobne. A jednak...

Kroki ucichły. Mężczyzna z przerażeniem stwierdził, że zupełnie stracił koncentrację na rzecz głupich, jak mu się teraz wydawało myśli. Znów skupił swoją uwagę na niebezpieczeństwie czającym się za drzewem i trzymanej w ręce broni. Coś mu podpowiadało, że niebezpieczeństwo wcale nie minęło. Niecałe dwie sekundy później przekonał się, że miał rację. W odległości kilku metrów na lewo od jego pozycji zza pnia wynurzył się jego nieprzyjaciel. Opancerzona od stóp do głów postać wycelowała swą potężną strzelbę w Petra i najwyraźniej była gotowa do strzału. Mężczyzna wiedział, że to jego jedyna szansa. Wymierzył i strzelił. Na jego szczęście wykazał się zarówno celnością jak i minimalnie lepszym refleksem od swego adwersarza. Trafienie energetycznego pocisku w dłoń nie wywołało raczej wielkich obrażeń (jeśli w ogóle) jednak napastnik, odruchowo cofnął rękę i lufa strzelby uniosła się nieco do góry. Dopiero wtedy palec zacisnął się na cynglu i broń odezwała się swym potężnym głosem wypluwając niebieski pocisk. Ten zaś, skrząc się i skwiercząc przeleciał niewiele ponad metr nad głową Petra (było to wystarczająco blisko by poczuł jego ogromną temperaturę oraz potworny ładunek elektrostatyczny, który zjeżył mu włosy na głowie) po czym eksplodował uderzając w ziemię kilka metrów za nim. W powietrze wzniósł się tuman kurzu oraz grad mniejszych i większych odłamków skalnych. Rozrzut był na tyle duży, że część z nich opadła nawet na leżącego mężczyznę odbijając się z brzękiem od jego kamizelki i pistoletu, niemal wytrącając mu go z ręki.

 

__________________
Nie zapytał jej o to, jednak (...) za każdym razem, gdy w jej ciemnobrązowych oczach zbierała się wilgoć, niepokoiło go to więcej niż trochę.

Wojownicy Nocy - Prolog, Lacrimae Dei

Lenin

Tuman kurzu gryzł w oczy i gardło. Mimo odsunięcia od siebie groźby śmierci było to jedyne kwestią czasu gdy znów przyjdzie mu walczyć o swoje życie z postrzelonym i rozwścieczonym osobnikiem.

"Czy to się nigdy nie skończy?" - pytał sam siebie zastanawiając się nad sposobem wyjścia z tej sytuacji. Miał już powoli dosyć tej misji, której się podjął. "Mogłem spokojnie siedzieć na Aquantisie i czekać a na te stwory, a nie ganiać za nimi po całej planecie" - pomyślał. Miał niewiele czasu na zastanowienie i działanie.

Zdecydował się na błyskawiczne działanie, dopóki kurz dawał mu jako taką osłonę, energetyczna strzelba nie odzyskała swoich destrukcyjnych zdolności. Podniósł się z ziemi wycelował w miejsce, w którym stała postać. Planował oddać kilka strzałów w to miejsce i tuż obok następnie zygzakiem zbliżyć się do miejsca, w którym jak sądził zastanie martwego lub bezbronnego napastnika.

Petr nie myśląc już więcej o grożącym mu niebezpieczeństwie wyciągnął broń, wycelował i wstrzymał oddech.

 

__________________
Nessum maggior dobre che ricordarsi
del tempo felice nella miseria

Krakov

Nie mógł już dłużej czekać. Wycelował broń kierując się bardziej instynktem niż zmysłami i otworzył ogień jednocześnie ruszając na przód w kierunku, który, jak mu się wydawało, pozwoli mi okrążyć wroga. Palec nerwowo zaciskał się na spuście pistoletu a z lufy wydobywały się kolejne pociski. W porównaniu ze strzelbą energetyczną broń Petra wydawała się zaledwie zabawką a jej trafienia, jeśli oczywiście udało mu się choć raz trafić w cel, musiały być dla opancerzonej postaci niczym więcej jak ukąszeniem dużego komara. Nie widział jednak innego wyjścia. Może jednak będzie miał trochę szczęścia i uda mu się ujść życiem? Może strzelając na oślep trafi w jakiś słaby punkt pancerza lub uszkodzi przeciwnikowi broń? Nic tylko "może". W tej konkretnej chwili nie było czasu na wątpliwości - trzeba było działać. Kolejne pociski wylatywały w przestrzeń, a strzelec mógł mieć tylko nadzieję, że przynajmniej część z nich osiągnęła cel. W międzyczasie pył opadał coraz niżej sprawiając, że lada chwila mężczyzna będzie mógł zrobić użytek ze swoich oczu.

Czy tamten przeładował już strzelbę? Bohater nie mógł być tego pewien. Był tak wsłuchany w huk własnych wystrzałów, że mógł przeoczyć charakterystyczny dźwięk sygnalizujący niebezpieczeństwo. Nie czekając aż stanie się zupełnie widoczny rzucił się na przód, w nadziei, że kształt, który dostrzega przed sobą jest w istocie jego wrogiem a nie pniem zwalonego drzewa lub czymś podobnym.

Petr poczuł potężne uderzenie. W pierwszej chwili wydawało mu się, że został uderzony w twarz, jednak szybko zorientował się, że przeszywający ból głowy wywołało jedynie uderzenie w hełm wrogiej istoty. Najwyraźniej plan powiódł się i udało mu się uderzyć na przeciwnika od tyłu. Powalony nagłym atakiem obcy leżał teraz przygnieciony ciałem mężczyzny. Nie ruszał się przynajmniej na razie. Mężczyzna zaś, pozostając na miejscu rozejrzał się wokół. Nie minęły dwie sekundy a odnalazł już to czego szukał. Strzelba wypadła przeciwnikowi z dłoni i leżała teraz po jego prawej stronie nieco dalej niż na wyciągnięcie ręki.

Wtem opancerzona postać poruszyła się. Najpierw nieznacznie, jakby nie zdając sobie sprawy z tego co się z nią stało. W chwilę później jednak napastnik zaczął się szarpać próbując strząsnąć z siebie Petra i obrócić się na plecy. Był silny i mężczyzna czuł, że nie uda mu się go w ten sposób utrzymać. Opancerzona dłoń chwyciła go za lewą kostkę i mocno ścisnęła. Petr poczuł ostry, przeszywający ból. Zupełnie tak, jakby ktoś miażdżył mu kości...

 

__________________
Nie zapytał jej o to, jednak (...) za każdym razem, gdy w jej ciemnobrązowych oczach zbierała się wilgoć, niepokoiło go to więcej niż trochę.

Wojownicy Nocy - Prolog, Lacrimae Dei

Lenin

Chwilowa euforia została przygaszona atakiem obcego. Jeszce kilka sekund wcześniej miał przewagę nad nim i mógł to skończyć, a teraz cofnął się do punktu, w którym był jeszcze nie tak dawno. Miał już dosyć tych ciągłych decyzji podejmowanych w biegu, w sumie to miał dosyć całego tego pobytu na tej nieprzyjaznej planecie.
Z tej zadumy wyrwał go przeszywający całe ciało ból w kostce. Gdy spojrzał w stronę napastnika widział jak trzyma go za nogę niezwykle silnym uściskiem. Było to nie do zniesienia. Petr przez moment nie był w stanie myśleć o niczym innym niż o swojej nodze ściśniętej przez napastnika.
Gdy odzyskał na tyle świadomość, by działać przyszło mu do głowy tylko jedno rozwiązanie, które mogło uwolnić go od uścisku.

-Wal się! - powiedział w stronę istoty choć podejrzewał, że i tak go nie rozumie. Ton jego głosu musiał jednak wiele mówić zastępując treść wypowiedzi. Petr dostrzegł to w oczach przeciwnika.

Nie interesowało go zbytnio co on o tym myśli. Wymierzył kilka szybkich kopniaków w głowę postaci ogłuszając nieco zaskoczonego kontratakiem napastnika. "Uda się" - pomyślał i wyciągnął ręce w stronę strzelby energetycznej.

- "Jeszcze tylko kawałek..."

Po chwili dotykał już jej koniuszkami palców. Przyciągnął ją do siebie obrócił się delikatnie i wymierzył prosto w głowę przeciwnika. Albo ja, albo ty. Sam rozumiesz... życie - powiedział tak szybko, że ledwie sam był w stanie zrozumieć ten bełkot.

Z nosa na wyciągniętą ze strzelbą rękę kapnęła kropelka potu. Petr nawet nie zorientował się, że miało to miejsce, gdyż w tym właśnie momencie pociągnął za spust strzelby. Rozległ się huk połączony z niezwykle jasnym błyskiem...

 

__________________
Nessum maggior dobre che ricordarsi
del tempo felice nella miseria