Obok nich zaś stał Jankiel i grzmiał na cymbałach,
Telimena leżała okrwawiona cała.
- Odsunąć mi się szybko, bo się jeszcze rusza –
Dał słyszeć się głos mocny pana Tadeusza.
Lancpaprański też pojął, co tu się wyrabia
I także zaczął krzyczeć, jako i pan hrabia,
A Zosia stoi z boku i gorzałkę żłopie
Mając myśl właśnie taką: Chyba go utopię!
Taki wstyd, ślub niewzięty i gości tak wielu,
A ten sceny urządza na naszym weselu.
Juści bez Telimeny, teraz nie wypada,
Ślubu brać. Och! Ubićby Gerwazego – gada.
Ja miałam tuż po ślubie z Tadeuszem w łożu
Bujać się na leżance, jak statek na morzu,
I tonąć przez noc całą w odmętach ekstazy,
Rozmaitych pozycji może ze sto razy
Wypróbować raz po raz, com je zobaczyła
W książce, którą z Paryża ciotka sprowadziła,
Wdziać ubranko z lateksu, chwycić bicz różowy.
Tymczasem, co się łudzić! Wszystko mam już z głowy!
Przez tego krokodyla – męła słowa w ustach,
To czerwona z wściekłości, to blada jak chusta.

Lecz Jan wraz z Tadeuszem to mieli pojęcie,
Że wampira nie ruszy pojedyncze cięcie.
Chociaż więc Telimenę bardzo zabolało,
Aby ubić ją całkiem było to zbyt mało.
Obydwaj ją przenieśli obok do chałupy,
Marząc by Gerwazemu dobrać się do ... pupy,
Zaś Telimena widząc, że ich nikt nie zoczy,
Otwarła swoje piękne i głębokie oczy,
Które blaskiem płonęły nerwów i wściekłości
Szepnęła: dawać księdza oraz wszystkich gości.
Skorom ranna nikt nawet dziwić się nie waży,
Sprzeciwiać mojej prośbie oraz gospodarzy,
Jak taką prośbę wszystkim wspólnie im powiemy,
Z powodu mojej rany, tu ślubować chcemy.
Co by ślub wreszcie nastał, a potem wesele.
Krwi bowiem ja odzyskać muszę całkiem wiele,
Bo jak się będą bawić, a niech to wciurnosci!
To łatwo się dobiorę do któregoś z gości.