Epopeja Mroku




Dwa wzgórza po sąsiedzku stoją w okolicy
A bardziej dumnych wzniesień szukać po próżnicy.
Na prawym wzgórzu kościół krzyż pod niebo wznosi
O łaskę zmiłowania najpokorniej prosi.
Na lewym zaś wzniesieniu zamek stary stoi
Strojny w mury jak rycerz w zardzewiałej zbroi.
Patrząc z murów zamkowych, bądź z kościelnej wieży
Dojrzysz okiem sokolim wieś, co w dole leży.
Pomiędzy chałupami strumyk się rozwija
Szemrzący nurt leniwie oba wzgórza mija.

Teraz, gdy krainę płachta nocy spowiła,
A żałosna pieśń wiatru do snu utuliła,
Cisza błoga ogarnęła zielone wzgórza.
Lecz cóż to? Tętniących kopyt nadciąga burza!
To gościńcem ktoś pędzi niby opętany
Przez czarcie przymierze do siodła uwiązany.
Gna na złamanie karku, licha się nie trwoży,
Chce sięgnąć celu przed nastaniem ranka zorzy.

Ściany go witają z zimnego kamienia,
Każdą z nich Tadeusz prawie znał z imienia.
One martwe i puste jak topielic oczy,
Ze szpar tam cienką strugą woda zimna broczy.
To dusze w tych murach trwale uwięzione,
Łzy wciąż wylewają, za życie stracone.
- A teraz odpocznę i ciało swe złożę,
Gdzie na katafalku me drewniane łoże.
I dębowym wiekiem trumnę swą nakryję
Póki nocna pora znowu nie wybije.

Na poduszce z koronki utkanej misternie,
Głowę ciężką położył, w letarg wpadł pazernie.
Bo zmęczenie go zmogło po ciężkim zadaniu,
A konkretniej forsownym, nocnym polowaniu.
Minęło czasu trochę albo wieczność cała,
Gdy dnia pora okrutna w niemocy trzymała.
Wnet w nozdrza uderzyła woń piękna szalenie,
To pachniało tak rześko zmierzchu nowe tchnienie.
Z trumny lekko wyskoczył, złapał się pod boki,
Gotów nocy kolejnej doświadczać uroki.