K.D.

Grałeś kiedyś fotelem dentystycznym? ;>

Moja ulubiona rasa... ha!
Koboldy. Kobold to po prostu prestiż - kiedy inni Gracze widzą, że grasz koboldem, srają po gaciach ze strachu. Czemu?
Bo koboldy to dedekowe cienkie Bolki, jednostrzałowcy, chodzące PDki. Jeśli ktoś wybrał go na postać - to już wiesz, że ma w kieszeni dorosłego czerwonego smoka i premię do ataku +36. Bo ludzie zazwyczaj grają takimi postaciami, żeby przełamać nieistniejący już stereotyp, czyli konstruują ją w oparciu o najsilniejsze buildy(Pun-Pun! Pun-Pun!) - co teraz działa w drugą stronę.
Z drugiej strony, koboldy byli stworzeni jako rasa lojalnych, pracowitych niewolników - w gruncie rzeczy każda fizycznie i psychicznie silniejsza istota może narzucić im swoje jarzmo, które z ochotą czy bez poniosą, bo zakodowane mają posłuszeństwo.
Na szczęście można założyć, że koboldzie enklawy, które nigdy nie zasmakowały bycia pod władzą jakiejś osoby trzeciej, mają mniej służalcze skłonności, i takimi właśnie koboldami grałem, gram i grać będę.

 

__________________
Jontek, łap za widły! Toż to gnom!

Ahleage

Hmmm moja ulubiona rasa... uwielbiam drowy ale bardzo kreci mnie gra demonicznym krasnoludem jak ktos nie wie to nazywaja sie Durzagony jest to duergar z domieszka krwi czartow...

 

abishai

Gnomy- zdecydowanie moja ulubiona ze wszsytkich ras. Ze względu na to autoironię i skłonność do żartów jaka cechuje tą rasę.
Druga ciekawa opcja to gitzerai- mnisi żyjący na Limbo.
Slaad- kolejna fajna rasa...Przy czym najciekawszą opcją byłoby przejść cały cykl życiowy. Od osobnika zarażonego jajem do czarnym slaadzie kończąc.
Poza tym jest tyle ciekawych ras w D&D.

 

__________________
"Nieważne jak człowiek wygląda, ważne co ma w czaszce"-cytat z ilithidzkich ksiąg mądrości.

Gadzik

Był taki okres, kiedy grywałem tylko i wyłącznie w D&D/FR. Powody takiego stanu rzeczy były różne, w tym przede wszystkim niemożność zorganizowania zabawy w innym systemie. W ciągu dwuletniej znajomości z "Lochami..." odgrywałem przedstawicieli rozmaitych ras i "nacji" (w tym na wskroś sztampowych): ludzi, krasnoludy, elfy, półelfy, wampiry, bariaury oraz epizodycznie blaszanego modrona. Jednak żadna z nich nie wzbudziła we mnie takiej dozy sympatii jak tieflingi. W mej subiektywnej opinii mogę stwierdzić, że na ich przykładzie idzie w genialny sposób pokazać tragizm jednostki w świecie herosów. Już sam ich chaotyczny charakter (którego odgrywanie bardzo przypadło mi do gustu) umożliwia uwypuklenie wewnętrznej walki o określenie formy naszego bohatera - od urodzenia rozpiętego między dobrem a złem, biernością a żądzą działania, zrezygnowaniem i agresją, strachem i pewnością siebie itp. W świecie, w którym panują sztywne szablony cnoty i podłości, diablęta są outsiderami, istotami budzącymi nieufność zawsze i wszędzie. Ba, "mój" tiefling o imieniu Kythylion stał się pewnego rodzaju buntem przeciw schematyczności D&D - bo ni to istota dobra i skłonna do poświęceń, ni podła do samego szpiku kości. Jednocześnie podejmowane przez niego działania w sposób nieubłagany zmuszają go do pogodzenia się ze swoim kontrastowym dziedzictwem. Bo nawet jeśli diablę pogrąży się w swoim jednostronnym wyborze, to i tak ta druga, odtrącona część będzie o sobie bezustannie przypominać... Dlatego też tieflingi jawią mi się jako wielcy zagubieni w świecie niezrozumienia, który jednak ustawicznie napędzają swoją hiperboliczną postawą bądź rozpaczliwą biernością.

Poza tym owa rasa wiąże się z Planescapem, jednym z moich najbardziej ukochanych światów RPG .

 

__________________
"Do cyrku! Do cyrku! Do kina!
Telewizor włączyć - bajka się zaczyna!
Mama w sklepie,tata w barze, syn z pepeszy tnie aż gra!
Na pionierskiej chuście marzeń gwiazdę ma!"