Już druga godzina minęła, a On wciąż siedział i wpatrywał się w okno. Tylko dwie godziny, a niby wieczność. Niedawno wszystko było jak zawsze: Ona wróciła z zakupów, On przywitał ją w drzwiach czułym pocałunkiem. Dwie godziny...
Właśnie jedli kolację, którą, by sprawić Jej przyjemność, sam ugotował. Akurat miała mu powiedzieć, że Nina znalazła sobie faceta... I nagle dolatująca z radia melodia urwała się, w jej miejsce pojawił się komunikat powtarzany chyba ze sto razy. Dwie godziny temu...
Kobieta siedziała skulona przy ścianie, tak samo nieruchoma jak On. Radio, mimo że wciąż włączone, groźnie milczało. Profil mężczyzny wyraźnie zaznaczał się w świetle miejskich latarni. Rysy twarzy, choć łagodne, rzekłoby się prawie kobiece, teraz jakby wyostrzyły się. Zmartwienie odcisnęło piętno na czole.
- Kiedyś miałem sen... – rzekł cicho, a Ona od razu podeszła. Jeszcze niedawno usiadłaby mu na kolanach wtulając się w pierś, teraz stała tylko oparta o framugę okna. Zauważył różnicę.
- W tym śnie był mężczyzna o zamazanej twarzy, w wojskowym ubraniu. Krzyczał na mnie, a ja... znów byłem dzieckiem i strasznie się go bałem. Uciekłem. A potem pojawiła się kobieta w białej szacie. Patrzyła na mnie przez łzy. Nawet teraz pamiętam wyraz jej twarzy. Tak bezgranicznego smutku nigdy nie widziałem, nie myślałem nawet że może istnieć. Ona wtedy odezwała się, a jej głos brzmiał jak szczęk metalu – ostry i nieprzyjemny. Krzyknęła rozpaczliwie: „Kiedy ja żyję, inni śpią. Dlaczego?!” Dopiero wtedy dostrzegłem, że spod jej szaty wystawały czarne kable. Była do czegoś podłączona. Chciałem ją ocalić, bo... bo stanowiła dla mnie obraz anioła, któremu opalono skrzydła. Tak, to był anioł... Podbiegłem do niej i wyrwałem z jej ciała przewody. Zaczęła bryzgać krew. Krew i olej! Piękne ciało wygięło się, jakby ostatkiem sił chciało unieść się ku niebu, po czym opadło na ziemię. Kobieta umierała i ja do tego doprowadziłem, choć naprawdę chciałem by żyła! Kiedy tak leżała w splamionych szatach, ukląkłem przy niej błagając o przebaczenie. Popatrzyła na mnie tymi smutnymi, wszechwiedzącymi oczami i powiedziała: „Nie ma szczęśliwych zakończeń...” i umarła.
Po Jego policzku stoczyła się łza. Gdy już miała opaść na koszulę, kobieta szybkim ruchem schyliła się i złapała ją na palec. Chwilę wpatrywała się w tą niewielką kropelkę, po czym rozsmarowała sobie na bladych wargach. Z jękiem osunęła się na ziemię, jak gdyby nogi nie potrafiły Jej więcej nieść. Rozpaczliwie objęła Jego uda i przytuliła się do wystających kolan. Mężczyzna melancholijnie patrzył na blond włosy miękko opadające ku ziemi. W końcu nieśmiało wyciągnął dłoń i położył ją na nagim ramieniu kobiety. Gładził je chwilę, po czym objął Jej głowę i mocno przytulił niczym rodzic, który za wszelką cenę chce ocalić ukochane dziecko.
Wtem pokój rozjaśniły światła zbliżających się pojazdów. Słychać już było warkot silników. Mężczyzna gwałtownie wstał. W Jego oczach czaił się strach, ale przede wszystkim zdecydowanie. Podjął decyzję. Podszedł do szafy i ze schowka za ubraniami wyciągnął rewolwer. Spojrzał w Jej oczy pełne łez i już nie miał żadnych wątpliwości. Uśmiechnął się ciepło, po czym ruszył w kierunku drzwi.
- Nie! – krzyknęła kobieta. Podbiegła do Niego. Złapała rękę w której trzymał rewolwer. Oboje usłyszeli pisk opon i ludzkie głosy na zewnątrz.
- Nie, nie słuchaj, nie słuchaj! – błagała. Widząc jednak zdecydowanie w Jego oczach, zwolniła lekko uścisk. – Nie słuchaj... Słuchaj: To wszystko prawda! – wyjęła rewolwer z Jego dłoni i przytuliła się do Niego. – Nie ma szczęśliwych zakończeń... ponieważ nic się nie kończy!
Huk wystrzału. Mężczyzna, uśmiechając się delikatnie, wytarł dłonią łzę z Jej policzka. Jego ciało dziwnie odchyliło się, a następnie głucho upadło na podłogę. Z dołu dobiegł hałas wyłamywanych drzwi. Kobieta odrzuciła rewolwer i uklękła przy martwym już ciele, położyła sobie Jego głowę na kolanach. Czekała. Czekała, aż dopełni się również Jej los.