Spis Stron RPG Regulamin Wieści POMOC Kalendarz
Wróć   lastinn > Zakątek LI-teracki > Artykuły, opowiadania, felietony > Opowiadania
Zarejestruj się Użytkownicy


komentarz
 
Narzędzia artykułu Wygląd
<!-- google_ad_section_start -->[Fallout] „Opowieść najemnika z Richmond”<!-- google_ad_section_end -->
[Fallout] „Opowieść najemnika z Richmond”
Autor artykułu: Ekaton
15-09-2010
[Fallout] „Opowieść najemnika z Richmond”

Słońce powoli wstawało nad postapokaliptycznym pustkowiem. Dawne miasto
Richmond podczas wielkiej wojny zamieniło się w kupę gruzów. Pośrodku miasta, gdzie niegdyś znajdował się park, dziś jest pomnik minionej Wielkiej Wojny - olbrzymi lej po bombie atomowej. Konflikt przetrwała znajdująca się w okolicznych skałach krypta numer 6. Mieszkańcy jednak dawno ją otworzyli i część z nich założyła w ruinach miasta niewielką osadę, która jednak wkrótce została zaatakowana i zniszczona przez okolicznych bandytów. Więcej szczęścia mieli ci, którzy zostali w krypcie. Nie została ona jednak ponownie zamknięta i powstało w niej największe w tej okolicy
miasteczko – Geigersville. Okoliczni bandyci, łowcy niewolników i najemnicy
próbowali zdobyć kryptę, lecz była ona znacznie łatwiejsza do obrony niż miasteczko zbudowane na pustkowiach i mimo wielu starć nie zostało podbite. To tutaj w 2143 roku, 66 lat po Wielkiej Wojnie urodził się Franz Keller. Dziś jest rok 2167. 24-letni Franz jest najemnikiem, który najpierw strzela, a dopiero potem pyta.

Wysoki, dobrze zbudowany brunet przebudził się w swoim mieszkaniu w
Geigersville. Chwilę spędził w pozycji horyzontalnej rozmyślając o nowym zadaniu jakie dostał. Kilku fagasów handlujących niewolnikami myśli, że wszystko im wolno. W czasie jednego z rajdów zaatakowali okoliczną wioskę Wilmington. Pech chciał, że znajdowała się ona pod protekcją jednego z mafiosów. Ten zaś wynajął Kellera, by zajął się nimi jak należy. Franz wstał z łóżka. Duszkiem wychylił leżącą na stoliku szklankę sznapsa i zagryzł chipsami serowymi. Powoli włożył na siebie koszulę, ciężką skórzaną kurtkę, parę znoszonych jeansów i skórzane buty z klamrą a’la Steven Seagal. Następnie sięgnął do szafki na broń i wziął z niej karabin snajperski DKS-501, Desert Eagla z powiększonym magazynkiem i po kilka magazynków do każdej z broni. Przed wyjściem sięgnął jeszcze po kilka Stimpaków i Rad-Xów. Tak na wszelki wypadek.

Po wyjściu z krypty skierował się na zachód, gdzie znajdowała się osada bandytów. Po około godzinie był już na miejscu. Odbezpieczył karabin i podczołgał się do wzgórza, z którego miał niezły widok na cały obóz. Przetarł chusteczką okular i przycisnął oko do lunety.

- Dwóch przy jednej chacie i dwóch przy drugiej. Niewiadomo ilu jeszcze jest w środku. Bułka z masłem – pomyślał. Na cel wziął największego z nich,
wyglądającego na przywódcę bandy. Szyderczo się uśmiechnął. Padł strzał. Jego dźwięk odbił się od okolicznych skał po czym zamilknął.

- Kuuurwa!! Co to było?! Krzyknął stojący obok najemnik. - Cały obryzgany był
kawałkami mózgu i czaszki swego dowódcy. – Szefa zajebali!!! - krzyknął padając odruchowo na ziemię.
- Skurwiele atakują! – krzyknął inny – Przejmuję dowodzenie! Wszyscy kryć się bo wszystkich nas zajebią!!

Snajper uśmiechnął się, dowódcę miał już z głowy. Teraz będzie jak z płatka. Przeczołgał się kilka metrów w prawo. Spojrzał ponownie w okular lunety. Na muszkę wziął tym razem jakiegoś buca, który w połowie wystawał zza rogu chaty. Padł kolejny strzał, który trafił kota w płuco.

- Kurwa!! – krzyknął – Dostałem! Pomóżcie!!
- Są na tym wzgórzu! Napierdalać tam! – krzyknął dowódca
W jego kierunku posypały się strzały. Snajper odsunął się i odczołgał kilka metrów
dalej.
- Cyngiel!
- Tak jest!
- Zbierz chłopaków i uderzajcie na to cholerne wzgórze. Chyba jest tam najwyżej kilku skurwieli więc pójdzie gładko!
- Tak jest!

Niski najemnik, zwany cynglem zebrał po lewej dwóch ludzi i kryjąc się ruszyli w kierunku wzgórza. Dowódca i jakiś inny bandyta po prawej dawali mu ogień
zaporowy. Nie był on jednak zbyt celny i bardzo ograniczony niedoborami amunicji.

Kryjąc się Franz znów spojrzał w okular. Nikt się jednak nie wychylił. Po chwili, zza dużego kamienia wyjrzał jeden z najemników. Snajper nie zmarnował takiej
okazji i po chwili padł kolejny strzał. Kula trafiła prosto w głowę. Na pomoc mu ruszył inny z bandytów. Franz wycelował i ponownie strzelił. Tym razem jednak spudłował.

Zaklął pod nosem.

- Kryj się kurwa!!! Bo ciebie też trafią! – krzyczał cyngiel wyjmując granat.

Wyrwał zawleczkę i cisnął nim w kierunku wzgórza.
Granat padł kilkanaście metrów od pozycji Franza, który był jednak dobrze osłoniony.

Tumany kurzu posypały się na snajpera, który musiał wytrzeć ręką okular.
Przeczołgał się kilka metrów dalej. Ponownie spojrzał w soczewkę. Tym razem
skierował lufę na prawo. Wychylił się jeden z bandytów strzelających w kierunku wzgórza. Snajper strzelił i kula trafiła nieszczęśnika w brzuch. W magazynku została tylko jedna kula. Snajper postanowił przeładować. W tym czasie niebezpiecznie zbliżył się cyngiel z drugim kotem. Franz odruchowo wyjął zza pazuchy desert eagla, odbezpieczył go i znów się wychylił. Zaczął strzelać w kierunku napastników. Kot padł od razu po dwóch kulach w brzuch. Cyngiel zaś został ranny w rękę. Druga z kul zatrzymana została przez gruby, skórzany pancerz i rana jaką zadała nie była zbyt groźna. Najemnik odskoczył i skrył się za skałą. Franz wciąż leżał na ziemi. Chwycił za karabin i odsunął się od wzgórza. Wtem eksplodował granat. Cyngiel nie był jednak zbyt dobrym żołnierzem i wybuch miał miejsce daleko od Franza, który otrzepał się dziękując opatrzności za pomoc. Spojrzał ponownie w okular. Ośmielony
bliskością cyngla nowy dowódca nieopatrznie za bardzo się wychylił i po chwili
wystrzelona przez snajpera kula trafiła go prosto w głowę. Przerażony Cyngiel,
spostrzegł, że jest ostatnim, który przeżył.

- Poddaję się. Nie zabijaj mnie! Proszę! – krzyczał
- Dobra! Wychodź z rękami w górze! I nie próbuj żadnych sztuczek bo skończysz jak twoi kumple!

Przerażony łowca niewolników posłusznie wykonał polecenie. Franz ruszył w jego kierunku. Bandyta nie miał przy sobie wiele – ot kilka kapsli, amunicję i starego AK-112.

- Tym gównem chciałeś mnie zabić? Przecież to cud, że ten szajs w ogóle strzela.
- Wiem, ale jesteśmy biedni i na nic więcej nas nie stać.
- A co z niewolnikami, których dorwaliście w Wilmington?
- Sprzedaliśmy.
- Komu?
- Nie wiem.
- Kłamiesz. Powiesz, albo zaraz będę miał na kurtce twój pieprzony mózg! – krzyknął Franz przystawiając desert eagla do głowy cyngla
- Dobra!!! Powiem. Klientem był niejaki Spotter, który prowadzi bar i burdel niedaleko stąd.
- Dzięki za pomoc. Możesz iść.
- Słucham??
- To co powiedziałem! Spierdalaj! Ale już!
- Dziękuję!! Bardzo dziękuję! – mówił przez łzy bandzior, po czym odwrócił się i
zaczął uciekać.
- Nie myślałeś chyba, że będzie tak łatwo, co? – rzekł po chwili Franz i strzelił
cynglowi dwa razy w plecy. Najemnik osunął się na ziemię i po chwili wyzionął ducha.
– Nie chciałem tylko abyś mi kurtkę ubrudził skurwielu…

Franz ruszył w kierunku chaty. Bandyci istotnie byli biedni. Łupów nie było zbyt wiele
– kilkanaście kapsli, trzy stimpaki i paczka mentatów.
- Jeśli nie przyprowadzę porwanych to z premii nici. – pomyślał Franz – Na szczęście ten burdel jest niedaleko.

Keller posiedział trochę w chacie objadając się znalezionym tu jedzeniem. Po około godzinie ruszył w dalszą drogę. Burdel „Raj Spottera” jest miejscem do którego zagląda niejeden wędrowiec. Keller nierzadko bywał tu i wykonywał już niejedno zlecenie dla właściciela przybytku. Franz poprawił włosy i wszedł do środka. Widok jak w typowym salonie masażu. Prostytutki
szlajające się po korytarzu czekając na klienta i oczywiste dźwięki dochodzące z pokojów obok. Franz nie miał jednak czasu na zabawę i skierował się prosto do
„recepcji”.

- Pragnę spotkać się ze Spotterem. Mam do niego pewną sprawę.
- Zaraz, zaraz… Ja cię znam. Ty jesteś Franz Keller. Odwaliłeś dla nas kilka fuch.
Chodź za mną.

Keller poszedł za odźwiernym. Przed wejściem zmuszony był jednak oddać swoją broń dużemu osiłkowi stojącemu przed drzwiami. Do biura Spottera wszedł już jednak sam.

- Witaj Franz! – rzekł z nieco udawanym uśmiechem właściciel, tego przybytku – Co
cię do mnie sprowadza? Szukasz jakiejś fuchy?
- Nie tym razem. Masz coś, co należy do mojego zleceniodawcy, a ja chciałbym to
odebrać. – rzekł bez ogródek Keller
- A co to takiego?
- Dwie panie w twoim przybytku. Te, które nabyłeś od Bandy Kła.
- Nie mogę ci ich oddać. Dobrze o tym wiesz. Ale mogę ci je sprzedać. 100 kapsli
sztuka
- Nie mam tylu.
- Twój pech.

Franz silnym ciosem zwalił z nóg alfonsa. Zza jego pazuchy wyciągnął pistolet
Gaussa PPK12.

- Nareszcie jakiś porządny łup! – pomyślał
Z szuflady biurka wyciągnął kapsle i trochę amunicji do pistoletu. Następnie skierował się w kierunku wyjścia.

- Rozmowa skończona? – spytał mięśniak stojący przed drzwiami
- Taaa, definitywnie skończona. Rzekł Franz, po czym oddał jeden, celny strzał, który natychmiast zabił osiłka. Następnie zabrał swoją broń, leżącą na stoliku.

Po wyjściu z długiego korytarza, który prowadził do Sali głównej napotkał go
odźwierny.
- Jak rozmowa?
- Dobrze. Daj mi te dwie dziwki, które kupiliście ostatnio.
- Ale, będę potrzebował zgody szefa.
- On już jej nie wyda. Jeśli chcesz żyć rób co każę.
- Oczywiście.

Franz gotowy był na walkę z ochroną, ale jak się okazało poza osiłkiem i dwomazapijaczonymi kretynami, którzy akurat byli „na bani” nikt już nie chronił domu
publicznego, gdyż Spotter zbiedniał tak bardzo, że nie miał czym im płacić.
Odźwierny wrócił po kilku minutach razem z dziwkami.
- Oto one.
- Wy jesteście z Wilmington?
- Taa. Czego pan chce? – rzekła jedna z nich
- Wysłano mnie bym was uratował i przyprowadził z powrotem do wioski.

Na twarzy kobiet pojawiły się wyrazy szczęścia. Franz udał się wraz z nimi do
wyjścia, bacznie obserwując jednak tyły. Nikt nawet nie próbował go zatrzymać.

Wszyscy wiedzieli, jak kończą ci, którzy wchodzą mu w drogę. Najemnik wykonał
kolejną misję…
Autor artykułu
Ekaton's Avatar
Zarejestrowany: Jan 2010
Posty: 45
Reputacja: 11
Ekaton nie jest za bardzo znanyEkaton nie jest za bardzo znanyEkaton nie jest za bardzo znany

Oceny użytkowników
Język
80%80%80%
4
Spójność
80%80%80%
4
Kreatywność
80%80%80%
4
Przekaz
80%80%80%
4
Wrażenie Ogólne
80%80%80%
4
Głosów: 1, średnia: 80%

Narzędzia artykułu

  #1  
Padyszach on 15-09-2010, 22:26
Krew, rozpryskujące się mózgi - to lubię najbardziej w takich opowiadaniach i tutaj tego nie brakuje. Tak, wiem że jestem chory
Odpowiedź z Cytowaniem
komentarz



Zasady Pisania Postów
You may Nie post new articles
You may Nie post comments
Nie Możesz wysyłać załączniki
Nie Możesz edytować swoje posty

vB code jest Wł.
UśmieszkiWł.
kod [IMG] jest Wł.
kod HTML jest Wył.
Trackbacks jest Wył.
PingbacksWł.
Refbacks are Wył.


Czasy w strefie GMT +2. Teraz jest 19:07.



Powered by: vBulletin Version 3.6.5
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Search Engine Optimization by vBSEO 3.1.0
Pozycjonowanie stron | polecanki
Free online flash Mario Bros -Mario games site
artykuły rpg

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167