Do stodoły się udali!?
A to chamstwo, to hołota!
Nawet wina nie polali!
Aż przechodzi mi ochota!

Chociaż może jest zabawa?
Może piją i tańcują?
Może jest tam dobra kawa?
Może mnie tam nie otrują?

Podjął więc decyzje męską
Borsuk znów swój tyłek ruszył
Wstąpił więc na ziemię grząską
Szkła kawałek rzutem skruszył

Do stodoły, wypić wina!
I owieczki po podrywać
Później może i do kina?
Lub spać, kocem się nakrywać

Na koguta takie słowa
Obruszyły się zwierzęta,
Po nam ta Maciejowa?
Jeno praca i ciemięga!

Śpieszno wracać ci do ludzi?
Lubisz cały dzień harować?
Czy wolnemu ci się nudzi?
Nie zamierzam ich ratować!

Ludzie każą służyć sobie,
Nie wypuszczą na swobodzie.
Teraz nasze izby obie,
Myśmy pany na zagrodzie!

Za człowieka, niegodziwce
Odwalamy ciężką pracę.
Będę niepocieszon wielce,
Jeśli jeszcze go zobaczę.

Ci co nie śpią łbem kiwają.
Mówić z nimi będzie sztuka,
Wszyscy upór ich poznają,
Lecz czy znają już borsuka?

Pewnie jeszcze nie do końca.
Drzwi rozwarły się na oścież
Na tle porannego słońca.
To przychodzą nowi goście...

Zostawmy z nimi Borsuka,
Bo ktoś kica, tam za krową
To zajączek przygód szuka.
Uderzył w coś właśnie głową.

Myślał, że to ogrodzenie,
Obszedł całe dużym kołem,
A to świszczy jak szerszenie.
Zderzył się ze śpiącym wołem.

Rozejrzał się po zagrodzie.
Niesłychane rzeczy przecie!
Cała ziemia tonie w wodzie.
Coś się dzieje tam przy rzece!

Kogut marszcząć jedno oko
Dziub rozdziawił w zamyśleniu
„Ciężko będzie z tą hołotą
Podjąć rzecz w postanowieniu”

„Ja się troszczyć mam o żony
O kurczaków wychowanie
Bez człowieka świat zmieniony
Ależ będzie to wyzwanie”

Pod przymusem tu nikogo,
Za łeb ciągać po wsi nie chcę,
Człowiek zniknął – warknął srogo
To zagadkę z sobą niesie!

Trzeba żyć w organizacji -
Beknął piwnym aromatem.
Przekonany o swej racji
Już się widział pod krawatem!

W płocie trzeba łatać dziurę
Pod skrzydlatym patronatem
Mówiąc wciągnął pod nie kurę
Chcemy żyć anarchii światem?

W drzwiach stodoły postać gościa
Skryła wszystko strasznym cieniem.
Kogut zmierzył jegomościa
Oślepiony dnia promieniem.

Strzepnął z piórek stare wiury,
Dmuchnął w grzebyk oklapnięty.
"Stary lis na zdechłe kury?"
Myślał, że to lis przeklęty!

Od zderzenia boli głowa.
Patrzy zając – zwierzę bycze,
myśli „gdzie by się tu schować”
nim pomyślał – zaczął krzyczeć…

Krzyczy, co sił w łapkach wieje,
to się turla uciekając,
gdzieś się schować ma nadzieję –
cóż się dziwić – toż to zając.

W tej panice mały zwierzak
nie popatrzył gdzie uskoczył,
nie zobaczył dokąd zmierza
aż pod same drzwi się wtoczył.

„Co za dzień” – pomyślał, jęknął,
zanim znowu się z kimś zderzył
lecz tym razem trafił miękko.
Włos na łebku mu się zjeżył.

Na zwierzaka patrzy w strachu
co ma takie miękkie futro
„eee… – przepraszam ciebie brachu…
nie pppprzeszkadzam?… wpadnę jutro…”

Może borsuk śpiąc pod drzwiami
nie nakrzyczy na zająca,
co zasłonił się uszami:
„eee… nie bbbędę się w nic wtrącał…”

Spode łba na zwierza spojrzał
Co to za skaczący zwierz?
I cokolwiek jest- gdzie zmierzał?
A! Ty zając! Tyłek bierz!

Moje futro, wara z niego!
Piękne, myte raz do roku
Nie chcesz widzieć mnie tu złego!
Nie niszcz mego więc uroku!

Borsuk tak zająca skrzyczał
Że aż sam się sobie dziwił
I gdy znowu drzeć zaczynał
Wyraz twarzy mu się skrzywił

Do stodoły zmierzać miał!
Tam na niego picie czeka
Borsuk bowiem picia chciał
Ruszył, tam gdzie wina rzeka

Co wy tu łajzy robicie?
Noc wciąż młoda!
Co, już pijanice śpicie?
Każdy leży jak ta kłoda!

I ten kogut, co tam gada!
Niechaj po winiaczka skoczy!
Co, głupoty opowiada?
Zaraz mu się tyłek zmoczy!

Borsuk zły był niesłychanie
Pić, pić, picia mu się chciało!
W drodze z kozy zdarł ubranie
Prychnął- brzydkie kozie ciało

Myśląc nad koguta słowem
Wskoczył szybko na mównicę
W drodze w kurę rzucił kłosem
Bo nie lubił on pszenicy

Wyście wszyscy zwariowali?
Ludzie znikli! To cudownie!
Wina lejcie, polewajcie!
Ludzie wrócą, albo nie.

Bo czy żal wam Maciejowej?
Żal wam tych wyzysków stale?
Nie potrzeba władzy nowej!
Brak roboty- mniejsze żale!

Bawić! Cieszyć! I świętować!
Oto droga dla nas nowa!
Borsukowi podziękować
Konik, szczurek, no i krowa!

Zając uszy aż podwinął
skulił się jak mógł najbardziej
„ja ppprzepraszam…” – łebkiem skinął
trudno – borsuk niech mną gardzi…

byle przestał się wydzierać
i nie robił krzywdy żadnej!
Zając za się już spoziera
w stronę swojej łąki ładnej.

Krok do tyłu, dugi, trzeci,
wolno, szybciej, poprzez doły;
pędzi, kica, biegnie, leci -
byle dalej od stodoły!

Kiedy wyszedł z pomieszczenia,
Myślał zając że majaczy.
Jakieś dziwne to zdarzenia.
Ktoś mi powie co to znaczy?

Czy to jakaś nowa moda?
Czy to może świat się zmienia?
W gospodarstwie stoi woda,
Gdzie uprzednio była ziemia.

A w stodole na myśl nową,
Odezwały się oklaski.
Pewnie borsuk swą przemową,
We zwierzęce wkradł się w łaski

Kogut spojrzał w stronę Burka,
Który zwykle warczał srodze,
Gdy zza płotu do podwórka
Łeb wystawiał ktoś przy drodze.

Czas na picie i radości
Jest wspaniały, wszyscy wiedzą,
Że od pracy bolą kości -
Wiemy, bo żyjemy miedzą!

A Ty z lasu jesteś ćwaniak,
Który szuka darmo chleba,
Pij na zdrowie! – dał mu baniak
Nas pouczać tu nie trzeba!

Z gospodarzem sobie sami,
Kiedy trzeba damy radę!
A was Borsuk chytrze mami,
Wietrzy nosem chuć paradę!

Dzisiaj, jutro i pojutrze -
Była, będzie dyskoteka!
Spojrzał myśląc - Sierściuch w futrze,
Zaraz będę karateka!

Skoro człeka nagle wcięło,
Zapomniałem Ku-ku-ry-ku!
Kiedy łby nam przetrzeźwieją
Toć poranek Koguciku!

Trzeba zbadac tę zagadkę,
Dam im pospać Dzień Zwierzęcia...
Może jutro na dokładkę
Znikną krowy, pies, cielęcia?

Zając nagle zahamował,
plasnął miękko, brzuchem chlupnął,
patrzy – „jakaś droga nowa…”
„Oj, mam mokre całe futro!”

Na malutki łepek głupi
to zbyt trudna jest zagadka
zwierzak się próbuje skupić –
skąd do wody nagła wpadka?

Patrzy przestraszony z lekka:
wszędzie woda, mokro - „bleeee!”
mruczy cicho, w miejscu drepta:
„Ja do domu szybko chcę!”

Mokre futro, mokre łapki…
rzecz niemiła dla zająca.
To zbyt trudne są zagadki
dla małego jeszcze brzdąca.

Zerknął przed się dość uważnie
i choć trudno w to uwierzyć
zastanowił się poważnie –
jak znów z nikim się nie zderzyć.

Nie na wiele głuptaskowi
jest przydatne rozmyślanie;
mokre grządki, płot się pławi -
zając tępo zerka na nie.

Co kogucie? Gdzie z łapami!
Za baniaczek ja dziękuje
Chętnie go obalę z wami
Lecz niech kogut wyskakuje!

Dyskoteka- niechaj wieczna!
Bo i żyć my mamy z czego
Kura, koza, krowa mleczna
Każdy z nas coś ma, kolego!

Każdy weźmie wzdłuż potrzeby
Kto chce wełny- ją dostanie
Pies do snu kawałek gleby
Szczenię z mleka pyszne danie!

My, zwierzęta, żyć umiemy
Bez ucisku, władzy, bata
Na tym wózku pojedziemy
Do szczytowej formy świata!

Borsuk z mowy ucieszony
Wnet alkohol do ust wylał
I zeskoczył z tej "ambony"
W kącie winko wciąż popijał