Keyci

- To był mój zwierzak, podopieczny, przyjaciel - wyszeptała, a w jej oczach zabłysły łzy.
Podeszła do niego patrząc mu prosto w oczy. Gdy już się do niego zbliżyła ukucnęła i pogładziła ciało przyjaciela. Zamknęła oczy i coś wyszeptała. Nagle zając podskoczył do góry i uciekł. Dziewczyna wstała i uśmiechnęła się odprowadzając go wzrokiem.

 

__________________
..::Fushigi Gin Hikari::..

Geralt z Rivii

Wiedźmin patrzył zdziwiony. Jego kocie źrenice znacznie się rozszerzyły.
-Jak... Jakim prawem? Ja go upolowałem, to było moje śniadanie!!!-krzyknął. Czy sobie nie pozwalasz na zbyt wiele panienko? Kim Ty w ogóle jesteś? I jak, do cholery to zrobiłaś-wyrzucił Yerald patrząc w miejsce, gdzie zniknęło jego śniadanie.
Nie było nawet śladu krwi... Wiedźmin widział coś takiego po raz pierwszy w swoim, dość długim, życiu.

 

Keyci

Zaśmiała się.
- Jestem Nilollia, ale możesz mi mówić Nil. Jakim prawem? Już mówiłam - przyjaciel. A jak? Zapewne się domyślisz. Chodź.
Uśmiechnęła się i pobiegła przed siebie.

 

__________________
..::Fushigi Gin Hikari::..

Geralt z Rivii

Ale poczekaj, moja klacz...-rzucił za nią Yerald.
Pobiegł po zwierzę, wsiadł na nie i galopem puścił się za Nilollią. Widział jej długie blond włosy, delikatnie lśniące w porannym słońcu.
-Domyślasz się-powiedziała do niego.
-Niby jak można ożywić zwierzę. Musi być kapłanką lub czarownicą. Na nekromankę nie wygląda, a driady nie potrafią ożywiać. Tak przynajmniej mi się wydaje-dedukował.
Mimo, że był na koniu, odległość między nim, a dziewczyną nie zmniejszała się.
-Zaraz zobaczymy, kto jest szybszy-pomyślał z przekąsem, przyśpieszając.

 

Keyci

Zobaczył ją siedzącą na polance. Przed nią rozłożony był koc a na nim przeróżne jadło od owoców leśnych po dziczyznę. Wszystko przygotowane jakby od dawna na niego czekało.
- W końcu jesteś - uśmiechnęła się.
Wskazała ręką na koc a potem na miejsce naprzeciw siebie.
- Proszę. Jedz. I nie, to nie jest zatrute, pomimo tego co zrobiłeś - pogroziła mu palcem i zrobiła minę jakby właśnie zabił wszystkich kapłanów w jakiejś świątyni.

 

__________________
..::Fushigi Gin Hikari::..

Geralt z Rivii

Yerald patrzył z ogromnym zdziwieniem na dziewczynę.
-Kim ona, do diabła, jest-myślał.
Dopiero teraz mógł się jej bardziej przyjrzeć. Była niewysoka i bardzo blada, prawie biała. Miała piękne, długie i błyszczące blond włosy i oczy, których barwy nie udało mu się określić. Zsiadł z swojej klaczy i przywiązał ją do drzewa. Ten nawyk wszedł już mu w krew, robił to automatycznie. Obok konia położył miecz, zmyślnie zostawiając tylko ukryty sztylet.
-Na wszelki wypadek-pomyślał, krzywiąc się.
Niektórzy mogliby to nazwać uśmiechem. Zdjął brązową, skórzaną kurtkę i odwrócił się ku Nil. -To czym sobie zasłużyłem na zaszczyt zjedzenia z Tobą tak wykwintnego i obfitego śniadania?-zapytał z lekką nutką ironii.
Wtem z jego żołądka wydobył sie odgłos obwieszczający całemu światu, jaki to wiedźmin jest głodny. Yerald spojrzał z zakłopotaniem na dziewczynę.

 

Keyci

- Twój żołądek chyba dał Ci odpowiedź. Po za tym... Mieszkam tu, a raczej żyję odkąd pamiętam. Miło jest czasem zjeść śniadanie z kimś,a nie samej - uśmiechnęła się lekko i spojrzała mu głęboko w oczy.

Zaczęli jeść. Wszystko było przepyszne. W czasie gdy wiedźmin jadł, Nil podeszła do klaczy, zamknęła oczy, dotknęła jej boku dłonią i wyszeptała kilka słów. Potem otworzyła oczy wyraźnie czymś rozradowana. Odwróciła się i zaczęła się przyglądać jedzącemu wiedźminowi z wyraźnym rozbawieniem.

 

__________________
..::Fushigi Gin Hikari::..

Geralt z Rivii

Po podejściu Nil do klaczy wiedźmin wspomniał jej spojrzenie. Było takie głębokie...
-Ma piękne oczy-pomyślał.
Nie pamiętał kiedy ostatnio jadł takie rarytasy. Wszystko smakowało lepiej, niż stara, dobra kuchnia u mistrza Yarugi. Po chwili dostrzegł wesołe błyski w oczach dziewczyny. Wstał, podszedł do swoich tobołów, wyciągając jego ulubione Bordeaux i podszedł do Nil. -Przepraszam, nie przedstawiłem się-powiedział dość sztywno. -Jestem Yerald, wiedźmin-kontynuował.
To ostatnie słowo powiedział dość mocno, jakby chciał obwieścić, że zamordował matkę dziewczyny, lub jakby był trędowaty. Yerald przyzwyczaił się do tego, że ludzie jego profesji nie są zbyt dobrze przyjmowani. O ile w ogóle są przyjmowani.
-I co Cię tak ucieszyło? Co Ci powiedziała moja klacz?-dodał z minimalnym sarkazmem.

 

Keyci

- Wiem... Przynajmniej to, że jesteś wiedźminem. Nikt normalny się tu nie zapuszcza - potrząsnęła lekko głową a jej blond włosy rozsypały się po jej alabastrowych ramionach, a grzywka podskoczyła wesoło.
Spojrzała na butelkę. Czym ten gamoń się truje... paskudztwo pomyślała i z niesmakiem przyjrzała się etykietce a potem samej cieczy. Poruszyła prawym uchem jakby czegoś nasłuchiwała, potem odetchnęła lekko, jakby z ulgą.
- A i nie ma sprawy - dodała po chwili milczenia.

 

__________________
..::Fushigi Gin Hikari::..

Geralt z Rivii

Zafascynowała go. Jej ruchy były takie dostojne i pełne wdzięku. Wyglądała jak bogini. Wtedy przypomniała mu sie Sophie, więc aby ciągle nie patrzeć na Nil i ukryć zmieszanie otworzył wino i zdrowo pociągnął. Po chwili się zreflektował.
-Chcesz?-powiedział do dziewczyny.
Jej mina nie mówiła:"tak". Wiedźmin wzruszył ramionami, lecz odłożył butelkę. Spodobała mu sie jej poza, gdy czegoś nasłuchiwała. To jej skupienie... Było takie... Pociągające.
-Nie odpowiedziałaś mi na pytanie-powiedział po chwilowym milczeniu. -Czego dowiedziałaś się od mojej klaczy?-rzekł, wygodnie sadowiąc sie z powrotem na kocu. -I co robisz sama w lesie?-zadał wreszcie pytanie, które nurtowało go od dobrej godziny.