MistrzGry

Fenirix wybiegł nagle z pomieszczenia, przebiegł przez osadę, a następnie na zewnątrz wołając kogoś.

Wkrótce do elfa Nerekai podeszła z gąszczu Arvantti ze słowami: Co chciałeś?

 

Flamir

[user= 1582,1716]Twój ukochany powrócił twoje życzenie się spełniło tylko trzeba go teraz udobruchać bo widać że w Uhr bardziej mu się podobało chodźmy go poszukać.Albo nie ja pojde najpierw do reszty zaraz wracam[/user] Przyszedł ssapany Panie gdzie ostatnio widzieliście tego elfa i w którą strone się oddalił??

 

MistrzGry

Conajmniej lekko zdziwiony władca miasteczka odpowiedział: Udał się na południe, ale może być wszędzie. Przypuszczam, że nie długo znów zaatakuje...

 

m7chau

Patrze w strona krasnoluda poczym pytam... no bez naszych obiecanych broni, to chyba nie ma sie co porywać na tego potwora. Co o tym sądzisz ?

 

Kamperus

Uśmiechną się w stronę Legana

Szczerze to ci odpowiem tak, to właśnie od tego tajemniczego, demonicznego elfa mamy "wziąć" nasze miecze.

 

Flamir

 

MistrzGry

Tymczasem widzicie jakiegoś dzieciaka, który tu wchodzi do waszego pokoju we wieży.

Plose panów! Cięszko było sie tu dostać, ale stlaznicy mnie psepuścili w końcu! Plose zobacyć, co znalazłem! Myślałem sobie, że może być to dla panów poczebne! Jakieś dwa miece lesały w grocie, jak się bawiliśmy blisko miasta. To mosze pomóc zabić tego potwora-demona! Nie wiem co to sa miece, ale są tloche dziwne. Tylko nie mówci nic do mojego tato i do mojej mamy! Ja jusz znikam, zabijcie demona!

Oglądacie miecze - nie ma wątpliwości, demon najwyraźniej już zaczął spełniać swoje obietnice... Księżycowe Ostrza zalśniły, odbijając i jakby w jakiś niezwykły sposób łącząc się ze światłem Księżyca Snów, który wyglądał zza okna. Są w całości stworzone ze światła i wydają się niemalże półmaterialne... Bez wątpienia są potężnymi artefaktami stworzonymi przez najpotężniejsze siły na Aphalonie.

 

Flamir

Kładzie się na łóżko i sennym głosem zamamrotał jak będziecie mieli zamiar się gdzieś wybierać to mnie obudżcie I z kocią gracją osunął się w objęcia Ithella

 

m7chau

Jeden dla mnie
Po czym podbiega do dziecka chwytając broń oburącz. Podchodzi do śpiącego elfa i bierze tęgi zamach tuż nad jego spoczywającym ciałem... poczym głośno komentuje, wrażenia ze świeżo zdobytej broni.

EEE... trochę przereklamowana... ale i tak jest ZAJEBISTA!

Po czym odsówam sie od reszty i zaczynam wymachiwać bronią, próbując poznać opanować najlepszą metodę do posługiwania sie nią. W tym celu wykonuje kilka zamachów, pchnięć, obrotów i bloków. Poczym krzyczę:
A teraz pokaż mi swą prawdziwą moc! Kraznoludzie dobądź broni!
I szarżuję dość wolno w stronę krasnoluda, dając mu czas na chwycenie jego broni. Poczym z tęgim impetem staram sie go zaatakować!

 

Kamperus

Biorę do ręki drugie ostrze, dokładnie oglądam, oceniam je z punktu widzenia kowala, po czym zwracam się do Legana:
Daj se na wstrzymanie, tu jest za mało miejsca żebyśmy sprawdzali jakie moce tkwią w tych mieczach
Następnie zwracam się do władcy:
Panie czy nie znalazłby się w twej zbrojowni dwie pochwy na te miecze, bylibyśmy bardzo wdzięczni.