Gwena

Jan przezornie poszedł spać wcześniej od innych i trzeźwy, ale nie spieszył ze wstawaniem. W ostatnich latach zbyt często spał byle gdzie i byle jak, by nie doceniać wygodnego łoża. Dopiero zapach jedzenia pomógł mu podjąć decyzję o otwarciu oczu.
W samych hajdawerach wyszedł do studni, gdzie zastał Cześnika z pachołkami przy cebrach. Pozdrowił gospodarza, który chyba jakąś niecnotę miał zamiar uczynić, sądząc po figielkach w oczach.
Skorzystał z pomocy pachołka by resztki senności się pozbyć i szybko do izby wrócił co by do śniadania - a po pani Kruczkowskiej nie byle jakiego oczekiwał - się ubrać.
Faktycznie na stół trafiły szynki, cipciątką a nawet półgęsek. O serach i jajecznicy nie wspominając. Po dwóch dniach długich jazd głód mu dokuczał potężnie, więc czekając na resztę towarzystwa zajął się drobiem.

 

Rudolf

Pan Kazimierz nigdy długo nie sypiał, ot kilka godzin gdzie popadło. Dzisiejszej nocy nadwyraz dobrze mu sie społo i to w jakich warunkach? W ciepłym domostwie i pod czysta poscielą. Obudziły go dopiero koguty piejace tuż pod jego oknem. Leniwie otwożył oczy przeciagnał się i przemielił jezykiem w gębie. Wstał z łoża ubrał swoje czerwone sopdnie i przycupnał na ławie przy oknie. Sięgnął na stól, gdzie leżał mały woreczek, a który zawsze nosi na szyji. Otworzył go wyciagajac wystruganą przez siebie fajke. Nabiwszy lekko wilgotnym tytoniem i podpolił. To była pierwsza czynnośc do której zabierał się młody łowczycowicz co dzień od rana. Nawet gwar w sąsiednich izbach oraz zapach gotowanych potraw nie był w stanie go wywabic z zajmowanego pokoju. Raz po raz obserwując co też pan cześnik z resztą towarzystwa i czeladzią na dworcu poczynaja.

 

__________________
...ciało masz nikczemne, ale dusze wielką...

johnkelly

Pan Sosnowski wziął swój cebrzyk i wrócił do dworu. Wszedł do świetlicy i zobaczywszy, iż pan Jan i pan Biegański na nogach już są westchnął i rzekł:
- Aleć ktorochwilę mi waszmościowie popsuli. No, ale com wody nabrał to i wylać muszę. - co mówiąc postąpił do nadal śpiącego pana Piotra i z rozmachem zlał go dokumentnie.
- Larum grają, mości panie! Jajecznica na stół wjeżdża a i nam w drogę czas! - co krzycząc dał dwa kroki w tył śmiejąc się z niezgrabnych ruchów gwałtownie wybudzonego pana Piotra.

 

Arango

Samuel parsknął śmiechem ujrzawszy zdetonowaną minę pana Piotra.

- Ciesz sie waść, zesmy w dworze i lato, bo gdyby w zimie i obozie... No można jak kompanioni krotochwilę chcą urzadzić towarzyszowi co głowę dnia poprzedniego zbytnio trunkiem zaprószył, w końskim korycie sie obudzić.

- At słusznie waszmość prawisz mości Cześniku - zwrócił się do Sosnowskiego - tedy bierzmy oręż w garść i nie dajmy ujść temu wrogowi. Ha wiktorie znaczną tu naszą przewiduję !

Po czym zasiadł na ławie i łyżką z cholewy (co ją żołnierskim obyczajem tam nosił) do niszczenia przeciwnika się zabrał.

- Tedy waszmościowie co nam dzisiaj czynić wypada ? Bo do Warszawy jechać rzecz pewna, ale pamiętać trzeba , że tu coraz więcej obwiesi się kręci, jako ten szlachcic co wczoraj naszego gospodarza szukał...

 

__________________
Nie daj Boh z Ivana pana, a z Marijki dobrodijki.
Odkąd umarła mądrość błaznów, błazeństwo mędrków wzrosło niepomiernie.
Co to jest nicość ? Pół litra na dwóch.
Jestesmy tylko szeptem czasu, który przemija...

johnkelly

- Ano trza nam jechać! Tedy dyspozycje wydam i obaczę czy wszystko gotowe. Za waszmościów pozwoleniem i waszym pacholikom dyspozycje wydam boć to nie ma potrzeby coby każden sam na podwórec wyłaził. - pan Sosnowski, wychodząc, rzucił okiem na ubierającego polski strój pana Piotra. Przez jego twarz przemknął łobuzerski uśmiech. Po chwili z podwórca dobiegło gromkie łajanie służby.
- Waszmościowie, jeno pamiętać nam trzeba o księdzu. Bo to rzecz poważna być może. - zagaił pan Kupiński pomiędzy kęsami chleba i jajecznicy.

 

Rudolf

Stojąc z boku Kazimierz również nie mół sie powstrzymac do gromkiego śmiechu. Płacząc prawie (ze śmiechu) skierował sie do stołu chcąc usiąśc i zabrac się za delicje jakie zostały podane przez gospodarza. Pech chciał że podczas całego zamieszania potknął sie o noge ławy i sam o mało co nie wyladował na... dzbanie węgrzyna.

- Dobrze waśc mówisz panie Dobrot. Przypomina mi się kędy pod Smoleńskiem w obozie staneli. Moskwa przedmieścia spoliła, a nam tedy w ziemiankach i namiotach przyszło zime przebyc. A nie daj Bożę na warcie zmoknąc, abo w fosie w czasie szturmu zaledz, śmierc straszliwa. Tedy panie Piotrze nie gniewaj sie i nie bocz , bo to figiel tylko choc dla osoby mierzonej nie zbyt miły.

 

__________________
...ciało masz nikczemne, ale dusze wielką...

Gwena

- Księdza mówisz Panie Kupiński. Ano trzeba, ale suponuje co by dopiero na wieczór go zaprosić. Primo, że to nie politycznie Dobrodzieja przyjmować kiedy gospodarz w Warszawie, secundo może coś nam Dominikanie albo co i pewniej Peter doradzą w tej materii.
Tutejszy Dobrodziej pewnie i jako my nigdy się z taką sprawą nie zetknął.
To rzekłszy, podpiwkiem śniadanie zakończył.
Wstał i pas dociskając do Pana Piotra się zwrócił - Wasze z tego dyngusa jedną korzyść wyniósł, że w polskim stroju jechać będziesz. A na taką niepewną pogodę to frymuśne koronki niezdatne.
- Wybaczcie Waszmościowie, ale pora broń opatrzyć, choć dziś pewnie spokojnie będzie, bo Starościc musi nowy plan obmyślić i nowych zajezdników sprowadzić - To mówiąc ruszył do drzwi i Osipa zaczął wołać.
Osip odkrzyknął się od stajni, gdzie kończył siodłanie koni, gdy po chwili je podprowadził, obaj zabrali się do podsypywania broni i owijania panewek jelitami, bo deszcz na horyzoncie wisiał.

 

johnkelly

Pan Piotr z chmurnym nieco obliczem zasiadł do posiłku, ale podjadłszy rozpogodził się.
Pan Sosnowski wrócił do izby i zakrzyknął:
- Mości panowie! Komu w drogę temu... kielich wina! - zakończył widząc wchodzącą gospodynię z tacą zastawioną kielichami. Ta kolejno podała puchar każdemu z obecnych, po czym, stwierdziwszy, że pan Jan na zewnątrz jest wyszła z ostatnim kielichem do niego. Pan Sosnowski, ubrawszy się w między czasie do podróży, wyszedł z kielichem w dłoni na ganek.
- Mości panowie! Oby święty Paweł miał nas w swej opiece! - po czym opróżnił kielich do sucha.

 

Rudolf

Szybko wychyliwszy pucharek pan Kazimierz podpioł szable u pasa i wyszedł na dwór. Rozejrzał sie po nim, zawołał do najbliższego ze sług:
- Konia pod brame, ino chyżo. Samemu poszedł w tamtą strone. Wspiął się na parkan, zaczepił czatowego wypytując jak noc minęła, samemu spoglądając na przedpole. - Ani żywej duszy - pwiedział do siebie.

Po chwili czeladny podprowadził konia Pana Biegańskiego. Ten skoczył do nich, sprawdzając czy, aby wszystko na swoim jest miejscu. Jednym ruchem znalazł sie w siodle.
- Otwieraj - rzucił do strażnika bedacego przy bramie - powiedz panu Cześnikowi, że przodem skoczyłem!
Kazimierz przycioł konia i ruszył ostro naprzód

 

__________________
...ciało masz nikczemne, ale dusze wielką...

johnkelly

Pan Sosnowski sprawdził konia i już miał siadać, gdy przypomniawszy coś sobie, na chwilę do świetlicy wrócił. Wyszedłszły zoczył, jak pan Biegański w konia uderza i przez bramę w skok rusza.
- A temu gdzie tak śpieszno? - rzucił za wyjeżdżającym, po czym podszedł do konia by przypiąć osobliwej konstrukcji czekanik - ze stali cały wykonany, bez nijakich zdobień czy kamieni, bardziej przypominjący młot rycerski, jaki jeszcze czasem można najść w jakiej starej zbrojowni, niźli czekanik używany przez szlachtę. Dosiadł konia i obejrzawszy się na pozostałych, a widząc, że ci już gotowi, dał ręką znak do wyjazdu.
Tymoteusz pozdrowił ruchem ręki wyjeżdżających i powrócił doglądać dwu chłopów jakoweś osobliwe konstrukcje przy parkanie stawiających.