Kaleson

To psubrat! - ryknąłem całkowicie brednie żyda o jakimś Kiszczu ignoruyąc. Mów! Mów gdzie posłaniec pojechał!? I pismo pokazuj!

 

Pan Starosta

- Aj waj!- Żyd spojrzał w górę unosząc ręce- cho tho jezd, żebhy...- urwał nagle w półsłowa.

Stał przez moment w miejscu jakby chciał się do czegoś przekonać.
Pochylił się lekko w stronę pana Błażeja, tak odwracając głowę że wyglądało jakby jednym okiem mu się przyglądał.
Zmrużył oczy podejrzliwie i rzekł niemal szepcząc.
- Chybha żhe thy ń odh panha Kiszczha przyhodish...

 

Kaleson

Przestań żydzie o tym Kiszczu bredzić, jeno mów co z posłańcem i dokument dawaj! No chyba, że ze złotem pożegnać się pragniesz i do nieba Ci spieszno. Na powrót ze zgrzytem szabelkę z pochwy wysunąłem.

 

Pan Starosta

- Józghu!- wrzasnął nagle Żyd jakby mu kto pasy ze grzbietu darł- Józghu!

Przyparł w kąt pokoju, odsunąwszy się jak tylko mógł od pana Błażeja.

W tej samej chwili otworzyły się drzwi i w wejściu pojawił się dość wysoki młodzian, który najwyraźniej zaniepokojony wcześniejszym hałasem zmierzał żeby sprawdzić co też się dzieje.

 

Kaleson

Obróciłem się. Odejdź łyku - do Józka rzekłem. Odejdź, a krzywda się nie stanie nikomu. Nie po to przyszedłem, aby zwady wszczynać. Jeno kilka pytań Isakowi zadam i szynk ten opuszczam.

 

Pan Starosta

Pachołek zwrócił wzrok na Szynberga, bo nie wiedział co ma czynić, a po prawdzie i uzbrojony w kij ode miotły nie czuł się zbyt pewnie.
Ale Szynberg nie zdążył nic odrzec, bo nagle Józek wpadł wepchnięty do środka, a za nim ukazała się znajoma twarz pana Klemensa Brudnickiego, który przybiegł zwabiony krzykiem.
- Zejdź mi z drogi chamie!- krzyknął- do stu diabłów co też się tu wyrabia?- zwrócił do pana Błażeja, którego takoż w pokoju zauważył.
- Na szable! na bigos!- ryczał ktoś biegnąc za panem Klemensem- rąbać!- w drzwiach ukazał się pan Michał, wymachujący szablą jak młyn.
- Zejdź mi z pola panie Klemensie, bom w szarży!- wrzasnął zatrzymując się na plecach towarzysza.
- Schowaj mości Michale to żelastwo!- odparł pan Klemens- bo jeszcze kogo skaleczysz. I nie mahaj że tak, bo mi łeb urżniesz, do diabła!

Rzeczywiście pan Michał zapóścił okonia zza ramienia pana KLemensa żeby zlustrować sytuację.
-O! i ty tutaj panie Błażeju? Co się dzieje?

 

Kaleson

Jak to co? Ten oto żyd miał pszenicę moją kupić, ale ekonom mój zboże ukradł i pierzchnął! - sprawę pokrótce panom braciom wyłożyłem. Wzrok swój na powrót na starozakonnego zwróciłem. Mówże żydzie co z posłańcem!

 

Pan Starosta

Żyd widząc że innego wyjścia nie ma jak współpracować i powiedzieć wszystko o co go zapytają, chciał coś rzec, ale...
- A to suczy syn! niewdzięcznik- nie dopuścił go do słowa pan Michał ogarnięty jeszcze szałem bitewnym- sznur dla takiego to za mało!- grzmiał na całe gardło- ja bym mu dopiro za skórę zalazł! -wrzeszczal aż purpurowy zrobił się na gębię i chcąc powietrza złapać przerwał na chwilę.
- A idź że mości Michale stąd, bo więcej tumultu czynisz niż my wszyscy!- wrzasnął pan Klemens niemogąc krzyku za swoim uchem znieść dłużej.
- Ja nie twój pachołek, żebyś mi panie Klemens rozkazywował- spojrzał groźnie pan Michał.
- Pewnie, pewnie, co by komu po takim pachołku co zeżre jadła za dziesięciu! Każdego pana byś waść z torbami puścił!

I porwali się za łby.

-Ń wiehm jush zuphełnie w czyhm sękh, ale chybha mushę te dokhumenta pokazhać- ozwał się Żyd z dobrej sposobności do tego korzystając i powlókł się do szafy.

Chwilę tam grzebał, po czym wyciągnął jakiś papir i wręczył go panu Błażejowi.
- Cóżh żehś pahnie mówhił?- dodał- żhe tho zbożhe twojhe jezd?

O ty kpie! Puszczaj! To ty mnie trzymasz!...-z drugiej izby dobiegały odgłosy szarpaniny- puszczajże mówię! Sam puszczaj!

 

Kaleson

Dajacież pokój panowie bracia! - ku wadzącym się szlachcicom krzyknąłem. Tutaj większej wagi sprawy ważą się! Na papiór spojrzałem i czytać począłem.

 

Pan Starosta

-Weź no te łapy panie Michale!- odepchnął pan Klemens przeciwnika wchodząc do pokoju.

A pan Błażej począł czytać uważnie.
...

Już i pan Klemens i pan Michał oraz wchodzący właśnie pan Witold, stali obok niego, gdy skończył.

- Co też wyczytałeś panie Błażeju- to głos pana Klemensa.
- Tak, tak, co, co...- powtórzył ciekawie pan Michał.

Z listu wynikało że cała tranzakcja została anulowana przez...samego pana Błażeja, któren w liście przeprasza Isaka Szynberga za kłopot i uzasadnia iż część zboża był zmuszony oddać za długi, a resztę zmagazynować na własne potrzeby.
Pod listem widnieje podpis do złudzenia przypominający jego własny.