Paweł Żebrowski

 

Kaleson

Kontent jestem z waćpanów chęci i rad będę, jeśli ze mną pojedziecie. - z zawadiackim uśmiechem oświadczyłem przez okno spoglądając. Daleko do tego twojego Kozaka Józku? - spytałem pachołka.

 

Pan Starosta

- No sie idzie chwila- odparł Józek- ale to nie tak znowuż daleko.

W tym momencie, pan Błażej spostrzegł wchodzącego właśnie do gospody przyjaciela, któren otworzywszy drzwi wszedł do środka.

 

Kaleson

Przed zmierzchem zdążymy? - Józka zapytałem salę karczemną obserwując. Pawła zobaczywszy ku sobie go przywołałem ręką machając.

 

Pan Starosta

- Myśla że nie, bo to już prawie zmierzch panie- odparł Józek.

-Mości Błażeju- odezwał się pan Michał- może by tak jutro- ziewnął- w miasto pójść, a dzisiaj sił nabrać, bo po prawdzie zmordowan już jestem niekiepsko- rzucił pan Michał okiem na towarzyszów czy też nie mają podobnego zdania.

 

Paweł Żebrowski

Podszedłem przeto do Pana Błażeja pozdrawiając go czułymi słowa: Gdzieżeś ty się podziewał pijaku! Szukać Cię zmuszony byłem po całym, wielkim Krakowie, a tyś tutaj przy szklanicy piwa, w kości innych uczciwych szlachciców ogrywasz! Szachraju jeden! Już ja się z tobą policzę na osobności! Karczmarzu, pokój się jaki znajdzie dla strudzonych panów? - Zwróciłem się z tymi słowa do cauponisa.Bo my już pójdziem spać, aby jutro w miasto ruszyć, jak radzi ten tu Pan, którego imienia mi nie było godne poznać. Ahhh, gdzież się podziała moja kultura, nazywam się Paweł Żebrowski - Zwróciłem się do najbliżej zebranych szlachciców oczekując na ich odpowiedź.

 

Pan Starosta

-Mości Błażeju- ozwał się pan Klemens- cóże to za huragan? znacie się?- dodał szepcząc dyskretnie.
- O! to mi jest ślachcic, Sarmata!- krzyknął niespodziewanie pan Michał- sama Athena boginia mądrości przez usta waszeci przemawia, inaczey nie może być! Pójdźmy tedy na spoczynek jak radzi ten kawaler, bo roztropnych rad chętnie słucham i waszmością to radzę.
- A przestań że mnie waść za rękaw cięgnąć!- krzyknął pan Klemens na pana Michał, gdy ten zaczął pchać wszystkich ku wyjściu- obaczmy primo co pan Błażej powie, bo tu przecież o jego sprawę chodzi. Idź że waść do diabła z tymi łapami!

 

Kaleson

Głową pokręciłem zrezygnowany. Żydzie! Izby dla panów braci gotuj! A chyżo! - do sali ryknąłem, po czym do ucha pana Klemensa się pochyliłem. Ano znamy się. Pan Paweł towarzyszem wołoskim jest. Pod hetmanem Żółkiewskim, lat pięć temu, pod Kłuszynem z Moskalami się ścierał.

 

Pan Starosta

Żyd czem prędzej zakrzątnął się i po chwili zniknął na schodach prowadzących na górę, pospieszył za nim pan Michał, któren chciał wszystkiego doglądnąć i przypilnować.
- A niech idzie- machnął ręką pan Klemens- będzie chwila spokoju, bo już mię łeb puchnie od krzyku.
-Mości panowie- uchylił czapki kłaniając się przechodzący obok się pan Witold- takoż i ja udam się na spoczynek- krzyknął na swojego pachołka, któren właśnie zabierał rzeczy pozostawione przy stole i wszedł na schody.

 

Paweł Żebrowski

A ino racja, żem walczył pod dowództwem świetnego hetmana Żółkiewskiego. Ciężka to była potyczka. - Rzekłem z westchnieniem i poszedłem na górę za Żydem.