Pan Starosta

Zmierzył pan Błażej wzrokiem sakwę przytkniętą do pasa, spojrzał na grających, to znowuż na sakwę, to znowuż na grających, wargi oblizał, ścisnął sakwę w garści i stoi we drzwiach.
Zimny pot wystąpił mu na czoło, widać że sam z sobą walczy, mocuje się z myślami i sakwę to ogląda to maca, to znowu otwiera i zamyka...
Eh...- westchnął ciężko pan Błażej- jeno się przywitam i jeden raz rzucę

Podszedł do stolika...

 

Kaleson

Siadłem obok najwyższego ze szlachciców. Grze długi czas się przyglądałem nim do panów braci się ozwałem. Witam waszmościów! Do gry przyłączyć się można? - zapytałem. Głos mój brzmiał dumnie i pewnie, ale w głębi duszy niepewny byłem. Wszak na zamożnego nie wyglądałem. Posesjonat wielki w szarym żupanie i baraniej czapce po Krakowie nie paraduje. Owszem - szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie, ale...

 

Pan Starosta

Dwóch spośród trzech grających tak zaabsorbowanych było grą że jeno najbliżej siedzący usłyszał co pan Błażej rzekł.
Był to dosyć szczupły szlachcic, z płową mocno podgoloną czupryną, którą było widać jako że kołpak trzymał jego pachołek, stojący za plecami swojego pana- ten również pana Błażeja usłyszył i spojrzał na niego podejrzliwie, widać czekał jaka będzie reakcja pana.

-A, witam, witam- ozwał się szlachcic- jeśli tylko u waści taka wola tedy czemu mamy odmawiać, na to kości żeby grać!
Wiedz tylko że na drobne się nie rozmieniamy, złoty polski jeden to minimum absolutum w grze.
Zwrócił się do jednego z grających, który w tejże chwili uderzył pięścią w stół, jego rywal miał widocznie więcej szczęścia.
-Mości Michał, nowego mamy kompaniona.
Tamten oderwał wściekłe spojrzenie z uśmiechniętego oblicza konkurenta i rzecze:
-Żeby tylko nie taki czort jak pan Klemens, bo dziadować mi przyjdzie na stare lata, tak ten piekielnik dobrze gra.
Tutaj wszyscy zaśmiali się głośno, a najbardziej rzecz jasna pan Klemens któren właśnie wygraną do siebie zagarniał.
- Nie zważaj na to waść.
Odezwał się pan Klemens.
-Wszelako, dzisiaj ja, jutro ja, a pojutrze, może ty.
Znowu zaśmieli się głośno, jednak tym razem pan Michał jakby słabiej żartem towarzysza rozbawion, do pana Błażeja się zwrócił.
- Jak się zwiesz panie przyjacielu?

 

Kaleson

Błażej Kazimierski - rzekłem czapki uchylając. Rad byłbym poznać i waćpanów godności.

 

Pan Starosta

- To pan Klemens Brudnicki, łotr, szubrawiec i zawzięty pijaczyna, uważaj waść na niego, bo...
Tutaj pan Klemens przerwał panu Michałowi.
- A idź że z takim prologiem czortowi kopyta czyścić!- huknął pan Klemens- co mości Michał o mnie rzekł jego samego się tyczy, bo to kiep nad kpy i w hazardzie tyle ma szczęścia co oleju w głowie, dlatego cięgiem przegrywa.
Pan Michał na te słowa poderwał się zza ławy.
- Co?! Powtórz to waść!- krzyknął aż wszyscy zebrani w karczmie obejrzeli się niespokojnie.
- A i już że powtórzę! Ile tylko razy waść życzysz sobie prawdę usłyszeć!

Kłótnia rozgorzała na dobre.
Tymczasem szlachcic o płowej czuprynie, obok którego pan Błażej siedział zupełnie nie skonfudowany zachowaniem towarzyszów rzekł.
- Miły panie Błażeju, nie ma widzisz dnia żeby tych dwóch nie wzięło się za łby, taki u nich obyczay, a drugi obyczay że zaraz się uspokoją. Tedy jam jest Witold Tęski, a tamci dwaj to Klemens Brudnicki i Michał Dzwieńczyński.

 

Kaleson

Kontent jestem, że w tak zacnym gronie grać mi przychodzi. - rzekłem ku sobie trzy kości zagarniając. Wyjąwszy z sakwy dziesięć trojaków, na ławę je rzuciłem. Jak będzie panowie bracia?! - wrzaski swary starałem się przekrzyczeć. Gramy wżdy!?

 

Pan Starosta

- A, tak, tak- kiwnął pan Klemens głową- puszczaj mnie waść!
I odepchnął pana Michał, któren zziajany takoż prędko przy stole zajął miejsce, a na twarzy odmalowało mu się okrutne zacięcie zwiastujące jak bardzo chce się odegrać.
-Grajmy tedy!- rzekł- rzucaj waszmość!

Spojrzeli na pana Błażeja...

 

Kaleson

Chuchnąłem na kości. Dłońmi potrząsnąłem i kośćmi w stół cisnąłem. Obserwowałem jak toczyły się powoli. Rad z ujrzanego wyniku z ławy się zerwałem na cały szynk rycząc. Pieniążki panowie bracia!

 

Pan Starosta

Pan Michał złapał za kości.
Poturlały się przed oczyma pana Bażeja...

3.4.1

Jęk zawodu wydobył się panu Michałowi z gardzieli.
-Niech mnie!- krzyknął.

Sięgnął za pazuchę i grzmotnął dłonią o stół zostawiając na nim dwa pół talary.
- Masz szczęście waszmość, tedy zagrajmy o poważną stawkę- uśmiechnął się.

 

Kaleson

Zuchwały uśmieszek pod wąsem mym zagościł. Talara na stół położyłem. Ty razem może waśc pierwszy rzuci? - ku panu Michałowi pytanie skierowałem.