Pan Starosta

Pan Michał szybkim ruchem zagarnął kości, przez chwilę trzymał je w dłoni, jakby chcąc przekonać je do swojey osoby...rzucił...

1. 5. 2

Skrzywił się tylko na ten wynik i z niepokojem spojrzał w twarz panu Błażejowi.

Ten zaś wziął kości...spojrzał pewnie na pana Michała i rzucił...

3. 5. 4

-Haha! -zaśmiał się nagle pan Klemens- to ci mości Michale pieprzu zadał, wyborne widowisko.
Pozwólcież się dołączyć.

Grzmotnął o stół, błyszczącego talara na nim zostawiając.

-Spróbujecie szczęścia mości panowie?- zwrócił się do grających.

 

Kaleson

Koleyny raz tego wieczoru z ławy się zerwałem radości okrzyk wydając. Talara własnego do sakwy zgarnąłem, półtalary dwa na stole ostawiając. Skoro waści taka wola pieniądze tracić - gray! - do pana Klemensa rzuciłem, pod wąsem czupurnie sie uśmiechając. Rzucay panie bracie!

 

Pan Starosta

- To mi rywal, to mi rywal!- wykrzyknął z radością pan Klemens.

Już miał rzucać, gdy pan Michał takoż rzucił talara na stół.

- Raz się żyje, raz się gnije!- pot wystąpił mu na łysą czaszkę- niech mnie czort do snu tuli jeśli nie ogryzę czegoś z tej stawki!

Dmuchnął pan Klemens na kości...potoczyły się po stole...

5 . 3 . 3

- Rzucaj waść- ozwał się do pana Michała.

Ponownie rozległ się dźwięk toczonych kości...

4. 5. 5

- Triumf!- poderwał się pan Michał zza stołu machając rękami jakby gdzie chciał odfrunąć- triumf! powiadam wam!

 

Kaleson

Nie chwal waść dnia przed słońca zachodem. - ku panu Michałowi mruknąłem ze stołu kości podeymując. Rzuciłem.

5.6.1

Wynik przeczytawszy syknąłem głośno. Bies sam za waścią stoi! - wzburzon na imć Michała krzyknąłem.

 

Pan Starosta

Już i pan Błażej dalej rwie się do gry w trzosik gotów znowu sięgnąć żeby za porażkę się odegrać, jak tu nagle spostrzegł że przez drzwi wszedł do środka jakowyś żyd, który wymieniwszy kilka słów z karczmarzem, natychmiast skierował swoje kroki do pokoju na tyłach izby...

 

Kaleson

Starozakonnego spotrzegłszy ku panom braciom wzrok obróciłem grę przerywayąc. Widzieliście waszmoście żyda, któren do szynku chwilę temu wszedł? Do izby owey polazł co na tyłach karczmy stoi.

 

Pan Starosta

- Kogo?- ozwał się pan Michał jakby nie dosłyszawszy- co tu waść prawisz? Grajmy! lepiy nam to na zdrowie wyjdzie niż wodzenie za jakowymś żydem.
Wyraźnie podochoconemu wygraną panu Michałowi nie w śmiech było teraz grę przerywać.

-Daj pokój waść- rzekł pan Witold.
Znamy my tego żyda- zwrócił się do pana Błażeja- to Isak Szynberg, kupiec krakowskiy.
-Jak każden żyd okrutnie łasy na pieniądz- wtrącił pan Michał
Poświecić takiemu jeno w ślepyia czerwońcem, a zaraz mu piana na pysk wystąpi jak wściekłemu odyńcowi.
- A w tym żeście mości Michale dziwnie podobni- odrzekł pan Klemens z przekąsem.

Pan Michał puścił tą uwagę mimo uszu.
- Grasz tedy mości Błażeju czy o żydzie chcesz deliberować?- spytał.

 

Pan Starosta

Pan Błażej bawił w karczmie, a pan Jacek tymczasem do karczmy zdążał.

Rozpytał się gdzie oberżę co się zwie Indyie można znaleźć i takoż nie szukał długo gdy naprzeciw oświetlonej światłem- bo już i zmrok zakrył zupełnie ulice- karczmy się znalazł.

Z wewnątrz dochodziła do uszu pana Jacka muzyka i śmiechy, roztaczające się gromko pomiędzy wysokimi zabudowaniami bocznej uliczki rynku.
Co i rusz hałas ten był lepiej słyszalny, gdy który z gości wychodził, bądź wchodził otwierając szeroko, drewniane odmalowane na czerwono drzwi prowadzące do środka na których wyciosana była arabeska przedstawiająca sobą jakoweś misterne kształty rośliny wijącej cię niby winorośl.

 

7raul7

Przestąpiłem próg karczmy, roglądając się ciekawie po wnętrzu.

 

Pan Starosta

Gwar, hałas, muzyka, śpiewy...dochodziły do pana Jacka ze wszystkich stron.

Nagle za rękaw uchwyciła go jakaś kobieta.

- Chłoptasiu- ozwała się lekko chrapliwym głosem- pójdź, zabawim się.
Za pól ceny, za pół ceny-powtórzyła i przechyliła się panu Jackowi do ucha- bo i ty jak pół chłopa.
Gdy to powiedziała roześmiała donośnie i poczęła obłapiać pana Jacka rękoma.