Kokesz

Bogrim

Rozpacz jaka opanował Bogrim była nie do opisania. Nawet najsłynniejsi poeci i bardowie nie znaleźliby słów by wytłumaczyć innym jakie było to uczucie. Prócz rozpaczy wzbierał nim gniew. Powoli z każdą chwilą złość zaczynała dominować nad żalem. Khazad miał ochotę roztrzaskać całą gospodę, zamienić ją w wiór. Jego gniew sięgnął szczytów, gdy jego oczom ukazała się postać Lariny. Nie przyjrzał się on nawet jej towarzyszowi. Ona była jego celem. "Śmiesz się to pokazać?" - pomyślał powstrzymując się od natychmiastowego ataku.

- Ty poczwaro! - Zza zaciśniętych zębów Bogrima wydobyły się słowa. Słowa tak złowieszcze, tak przesiąknięte nienawiścią jak jeszcze nigdy sie nie zdarzyło. Nikt jeszcze nie spotkał inżyniera w takim stanie. - Życie twoje dobiega końca pomiocie Chaosu. - Nagle zorientował się, iż trzyma w dłoni medalion. Spojrzał na niego kątem oka nie spuszczając wzroku z Lariny. Schował go do kieszeni i chwycił swój topór obiema rękoma. - Zabiłaś mego brata, przyjaciela i towarzysza. Śmierć twoja będzie dla mnie ukojeniem, a dla ciebie cierpieniem.

 

__________________
Nic nie zostanie zapomniane,

Nic nie zostanie wybaczone.
Księga Żalu I,1

elf_11

-Spokojnie – rzekł bynajmniej spokojnie Febrin, podchodząc powoli do współwięźnia.
Wpatrywał się w jego postać z przerażeniem, żalem i współczuciem.
Kim był? Czym sobie zasłużył? Elf miał nadzieje, że wkrótce coś się wyjaśni...

Zbliżył się do niego ostrożnie i obejrzał w jaki sposób może uwolnić ów męczennika.
Zanim jednak wykonał jakikolwiek ruch przemówił ponownie:

-Pomogę Ci a ty rozświetl ciemność mojej nie wiedzy i wyjaśnij kim jesteś i jak się tu znalazłeś- mówił powoli elf.

Wytężył słuch, chcąc wybadać czy ktoś nie zbliża się do ich celi, poczym zwrócił całą swoją uwagę na więźnia.

"Duchy drzew...a w tym wypadku waszych korzeni- pomyślał z ironicznym usmiechem na twarzy- wspomóżcie me starania"

 

__________________
Fear it's the pass to the Dark Side.
Fear leads to Anger, Anger leads to Hate, Hate ... leads to the Suffering