Przenosząc w swych odzieniach hektolitry wody,
Wreszcie wszyscy dopadli starych drzwi gospody.
Tutaj z ust Tadeusza padły słowa cięte,
Kiedy okazało się, że drzwi są zamknięte!
Otóż to po zbójeckiej wizycie fatalnej
Karczmarz odpowiedzialności zapragnął karnej.
Zamknął swój przybytek i pojechał po wójta,
Pomyślawszy o gościach: „Byli źli, to stójta!”
Rzekła Zośka: "Póki co, skryjmy się w stodole,
Lepsze to wszak, niźli stać na mokrym padole.
W sianku świeżym się z hrabią szybko ogrzejemy,
Gdy tak wtuleni siebie, odzienie zdejmiemy."

Żar piekielny polał się z nieba niespodzianie,
Panowie zakrzyknęli, zawrzeszczały panie,
Fundamenty stodoły runęły jak papier,
- Oł maj gad! – krzyknął pludrak – Łer is maj dir rapier?
Tadeusz własnym ciałem przykrył Zosię drogą,
- Niech się ratują wszyscy którzy tylko mogą!

***

Minut kilka po tym usiedli wszyscy w trawę,
Jakby każdy wychłeptał w mig turecką kawę,
Tak dyszeli i sapali, tak jęczeli i stękali,
Nawet pan wojewodzic z sercem przecie z stali.
- Tu macz trunki wypiłem chyba. Chcę do bedrum –
Jęknął pludrak strachliwy na obecnych forum...

"Bedrum? To chyba miasto w północnej Westfalii"
- odezwała się ciotka, chwytając się w talii.
"Toż to Krzyżak, niech będzie zapluta jego mać!
Myśli, ze mu wolno na ziemi polskiej tak stać?!"
Jan podniósł sie z ziemi i wygraża szabelką.
"Oł noł! Aj Inglisz, chciałem tu ju spik dżast łelkom
Tu bedrum już nie czeba, aj duit dżast szczanie.
Mister mnie tak skiered, że zmocziłem ubranie"
To rzekłszy, Charles na swoje dziwne gacie wskazał,
Gdzie spory obszar mokry się teraz ukazał.

Jako pomyśleli, tak li też uczynili,
Jeno na sobie bardziej ciuchy poprawili.
Zośka aż zadrżała co też jej tatko powie,
Gdy zobaczy, że nie ma gorsetu na sobie!
I choć nigdy by tego się nie spodziewała,
To właśnie Telimena lęki jej rozwiała:
„Powiemy ojcu, że cię zbójcy urządzili
I gdyby nie Tadeusz, to by wychędożyli.
A o szczegółach kto, co, i dlaczego - cyt cyt,
By nie pojawił się w opowieści żaden zgrzyt.”