Trudność jeszcze jedna przy tym się pojawiła,
Co zrobić, by go słońca łuna nie spaliła?
Zwykło się wszak urządzać ślub południem wczesnym,
Było to obyczajem wśród szlachty doczesnym.
„Oł grejt, soł kul!” – odezwał się pludrak angielski -
„De best in noc paproczi świętować, ju łil si!
To przynosi od Boga bles i big wrażenie.”
Umilkł, gdy padło ojca Zochny nań spojrzenie.
Tymczasem hrabia okazję zauważając,
Poklepał Charlesa, nagle sympatią pałając.
„Skoro tak nasz gość rzecze, tako to też będzie,
Przecie polska uprzejmość znana jest li wszędzie!”

Angielczyk rozpromieniał aż błysnęły zęby,
Widząc gościnne i rade Polaków gęby,
- Oddźwięczę się po frikroć – oświadczył wesoło,
- Chociaź na last moment jest łit mi trochę goło!
Krzyknąwszy to rozbawił wielce resztę gości,
Dostał za to po plecach aż gruchnęły kości,
- Charles Wentington brzmi imię moje, ju mast to noł. -
Przedstawiwszy się, pludrak Tadka za ramię wziął,
- Jeźli mogę, to z panem drogim wezmę słowo –
Rzekł tak i poczekał aż teść przyszły kiwnie głową…

Kiedy już do bratniego pokoju przeszli w dwóch,
Charles poczekał aż w kuchni zacznie się hałas i ruch,
- Ja noł żeś pan wampajer. – szepnął skrycie w ciszy,
- Łel… Swój swego wycziuje jako kocur myszy…

I tak oto nocka do końca się zbliżała,
Więc się wampirza gawiedź grzecznie pożegnała.
A że chcieli pomówić w ramach rodu swego,
Zostawili na straży tu Lancpaprańskiego.
Idąc w trójkę pól skrajem do zamku szlachcica,
Podziwiali uprawy we świetle księżyca.
„Winszuję Tadeuszu zareńczeństwa twego.”
- odezwała się ciotka – „Lecz jest coś ważnego:
Natury swej przed lubą długo nie ukryjesz,
Pewnej nocy zobaczy jak posokę pijesz,
Wtedy skończyć się może twe pożycie ślubne.
Przerażenie Zosieńki byłoby li zgubne!”

Uśmiechnęła się ciotka na słowa pochwały
I już miała zacząć hrabiemu prawić swe morały,
Gdy w słowo wszedł jej Anglik, co zakręcił wąsa
I powiada: "Trudno łen jest meried się pląsa,
Bat aj znam przeto takie przypadki, co dwoje
In begining zdradzili tajemnice swoje.
On był łizard, ona wamp... wampirzyca stara,
Ochraniali siebie sou, że każdemu wara
Co mu się dont lajk łeding tychże nadpipol dwóch."
"Panie, ja nic nie rozumiem! Po polsku ty mów!"
Łapie się hrabia za łeb, bo zmogła go troska,
Że zaraz po tym ślubie, napadnie nań wioska.