| Wolfgang siedział najbliżej ognia trzaskającego wesoło w kominku. Na jego poważnej twarzy naznaczonej blizną odbijało się światło ognia. Dało się zobaczyć jego szare oczy wpatrujące się w ogień i czarne niczym węgiel włosy. Siedzimy tu i siedzimy, może ten gość, co nas tu zaprosił pofatygowałby się do nas? Może by nam wytłumaczył powód? Potrzebuję roboty, ale jak na razie to tracę czas. Chyba, że boi się burzy, ale jeśli tak, to długo poczekamy. To nie zanosi się na przejaśnienie. I to przeszywające zimno na dworze. Dobrze, że mają tu chociaż kominek. Zgromił oberżystę wzrokiem i powrócił do wpatrywania się w ogień. Zdecydowanie był nie w humorze. |