Tak się przekomarzali hrabia ze swym sługą,
Który wszak w jego domu służył wiernie, długo.
Hrabia się niby srożył, sługa zaś przeszkadzał,
Udając, że jest przeciw, aby hrabia chadzał
Do wsi, gdzie jest zabawa, choć sam przed chwileczką,
Proponował by hrabia, zabawił się deczko.
- No mój stary, wystarczy – Tadeusz mu rzecze –
Miło jest się pospierać czasami, nie przeczę,
Lecz teraz jadę do wsi. Wnet skoczył na konia
I po chwili już pędził po zamkowych błoniach.