Hrabia pobiegł za Zosią , Jan za Telimeną,
A burza rozryczana nad zlękniona ziemią
Gnębiła ją ulewą, gnębiła wichurą,
Gromami wygrażała ludzkim domom, murom,
Lecz kiedy deszcz i wicher wspólnie tak szalały,
Pędziła nasza czwórka szybko niczym strzały.
Hrabia niby zmartwiony, ale uśmiechnięty.
Jakąż to ścieżką poszedł umysł jego kręty?
Tadeusz takoż sprytnie ze wszystkimi pobiegł,
Że mógł poobserwować spod spuszczonych powiek,
Jak ulewa daje tam ciekawe wyniki,
Przemaczając zupełnie kobiece staniki.