| Ivo spojrzał na dziewczynę z góry. Wydął wargi i beznamiętnie przypatrywał się Bożence. Wydawał się taki butny, wyniosły, pełen pogardy, aż... aż nienaturalny. Chwilę to trwało, poczym na jego twarzy zagościł spontaniczny, szeroki i urzekająco szczery uśmiech.
– Masz mała – Ivo zaśmiał się ze swojego żartu, patrząc na Bożenkę, która najwyraźniej przez chwilę naprawdę myślała że może być on na nią zły. Podał papierosa, poczym sięgnął po „ogień”.
– Wzięła byś się za siebie mała. No wiesz... trzeba mieć dystans do siebie. Do swojej pracy i w ogóle – mówiąc to spoglądał na Grubszą Panią, która w odpowiedzi piorunowała go wzrokiem, coś paplając pod nosem – Ty też powinnaś. Daj se dystans i zacznij wszystko jak trzeba.
– Ivo... - dziewczynie wyraźnie było nie w smak poruszanie Tego tematu.
– Już dobrze, dobrze. Ja tak tylko mówię co myślę. Gdyby wszystko było takie proste... – Ivo zamyślił się – A właśnie. Ktoś o Ciebie pytał
– O mnie? Kto? – Informacja wydała się nawet ciekawa. Może bardziej zaskakująca.
– Nie wiem. Jakiś facet. Bogacz. Uważaj na takich. Zresztą Mira pewnie coś wie. Ja muszę jechać. No to cześć
__________________
To nie lada sztuka pobudzać ludzkie emocje pocierając końskim włosiem po baraniej kiszce. |