| -Nie martw się chłopie. Nie wzięliby ciebie, jeżeli byś nic nie potrafił-rzekł z uśmiechem i ruszył za jeźdźcem. Niebawem miał sie dowiedzieć kto jeszcze traktuje go jak tępego woła, który zawsze i wszędzie pomoże wszystkim. Szedł stanowczym krokiem i widział ludzi śmiejących się złośliwie. Wtedy na jego twarz zstąpiła chmura irytacji. Każdy kto go znał, miał wystarczająco dużo oleju w głowie, by go nie ruszać. Po chwili jednak, łagodny uśmiech zagościł na jego twarzy. Uśmiech ten miał pocieszyć płaczących, dodać otuchy, radości. Co jak, co, ale dodawać otuchy umiał, gdyż wiele razy podczas wojen, Wolni Strzelcy upadali po to by powstać, słysząc jego słowa i wziąć się w garść, atakując jeszcze wścieklej.
Z powagą na twarzy kierował się do celu. |